NGB, Naval, Eleccións europeas- Entrevista TVG

preferentes e subordinadas

Declaración do BNG diante do inminente anuncio da quita sobre as preferentes e subordinadas

O BNG manifesta o seu respaldo aos aforradores estafados pola banca con produtos complexos como as preferentes e subordinadas e expropiados finalmente por unha decisión inxusta do Goberno do Partido Popular imposta a través dunha lei de excepción económica.

Reclama unha urxente reconsideración das medidas aprobadas polo Goberno e polo FROB.

O FROB anunciou onte (19.03.2013) que vai facer público o venres dia 22 os termos do canxe das Participacións Preferentes e Débeda subordinada.

Ese día coñeceranse definitivamente as condicións e a contía da quita a aplicar aos diferentes títulos. A contía da quita reflicte de feito a vontade de expropiación dos aforradores populares por parte do Goberno Popular e da Troika, tal como foi recollido no “Memorandum de entendemento” aprobado o ano pasado.

O BNG rexeita –e rexeitou sempre- a fraude e a ilegalidade na que incorreu a banca e as caixas colocando produtos complexos a aforradores que non reunían os requisitos para iso e que foron enganados con información falaz ou simplesmente con desinformación. O BNG tamén denunciou sempre a colaboración e vista gorda do Banco de España, do Goberno central e da Xunta de Galicia diante desa política agresiva e fraudulenta das entidades financeiras.

Rexeitamos as sucesivas decisións adoptadas polo Partido Popular e Bruxelas que buscan detraer recursos dos aforradores para colmar as necesidades do enorme burato das entidades financeiras.

De feito, esa quita vai anunciarse o mesmo dia en que se dicide canto recursos

destinar para o rescate da entidade falida madrileña Bankia.

Denunciamos o “trileiro” e mentirán xogo realizado polo goberno de Núñez Feijóo xogando irresponsabelmente coa confianza dos afectados e vendendo falsas esperanzas aos aforradores estafados.

Quedan máis de 62.000 familias afectadas no noso país. Ameazados pola inminente aplicación dunha quita inxusta que consagra a estafa.

Resulta absolutamente inxusto que a crise e as débedas bancarias  sexan enxugadas incautándose dos aforros das familias. Os aforradores non poden ser os grandes perdedores da irresponsabilidade dunhas entidades que dispararon a súa débeda para entrar no negocio especulativo.

O BNG comprende a indignación e desesperación dos afectados ante ese arbitrario desenlace.

Comprende ademais a frustración e indignación cos responsábeis das entidades e cos responsábeis políticos do PP que respaldan as decisións do Goberno deste partido.

Diante da evidente situación de indignación dos afectados e da poboación en xeral, que corre o risco de dar lugar a situacións dramáticas, o BNG reclama unha urxente reconsideración dos acordos de conversión e canxe de preferentes e subordinadas establecidos polo Goberno Central e o FROB.

Reclamamos a devolución íntegra dos aforros aos seus propietarios.

O problema das preferentes e subordinadas evidencia a importancia da soberanía para enfrontar as decisións inxustas da banca e do Eurogrupo e protexer os intereses da cidadanía e dos aforradores. O BNG chama a cidadanía a reflexionar sobre a diferenza substancial na resolución dos problemas da crise bancaria en países soberanos como Islandia e mesmo en Chipre. O Parlamento soberano de Chipre ven de rexeitar o plan do Eurogrupo para impoñer unha quita aos depositantes. Esa decisión soberana paraliza e impide o plan do Eurogrupo. No caso de Galiza, o Parlamento pronunciouse por unanimidade a favor de atopar unha solución diferente e xusta para os afectados polas preferentes e subordinadas. Ese acordo acaba sendo un brinde ao sol porque o noso Parlamento non é soberano e as súas resolucións non teñen eficacia xurídica nesa materia. Un Parlamento non soberano é un parlamento irresponsábel, cuxas resolucións son meros pronunciamentos nunha materia tan importante para nós.

Esta é unha boa razón pola que o BNG defende a necesidade de que o noso país sexa soberano, para que as decisións do noso Parlamento non sexan papel mollado e teñan plena eficacia xurídica.

Declaración feita pública en Tui polo Portavoz Nacional do BNG o 20 de marzo de 2013.

Explotación financeira dos aforradores e contribuíntes

O acordo do Banco de España de impoñer un límite do 1,75% aos xuros anuais que os bancos pagan aos aforradores polos seus depósitos é un escándalo dun calibre monumental. Sería considerado un despropósito se non fose porque está inscrito na lóxica das decisións españolas e europeas de entregar todo -si todo- á banca e as finanzas. Contribuíntes, usuarios de servizos públicos, traballadores públicos e privados, economía produtiva e... aforradores, todos están sendo obrigados a entregar parte dos seus ingresos e do seu benestar para repoñer as contas da banca que no conxunto da UE chegaron a ter un burato que máis do 30% do PIB. Imos co tema dos aforradores.

Que significa e que consecuencias ten esta medida?

Primeiro, impoñer un límite do 1,75% aos xuros pagados polos bancos é unha medida destinada a abaratar os custes do diñeiro para as entidades financeiras (que por outra parte, cando menos as grandes, xa están beneficiando de diñeiro prestado polo BCE con xuros de 0,75% a tres anos).

Segundo, os aforradores percibirán uns xuros que están por debaixo do aumento da inflación (este ano foi do 2,9%). Polo tanto, imponse unha desvalorización en termos reais do diñeiro aforrado. Isto afecta sobre todo ao aforro popular que, a diferenza dos acaudalados, non teñen outras opcións para colocar o seu diñeiro.

Terceiro, é unha vulneración do seu sacrosanto principio de liberdade de mercado que só se aplica para os xuros dos depósitos pero non se pon ningunha limitación equivalente para os xuros dos créditos (para empresas e comercios hoxe pode roldar entre 8-10%, cando teñen a ben conceder o crédito). O Banco de España failles o favor de impedir a competencia na captación de depósitos pero déixalles plena liberdade para prestar ou non prestar dentro do país e ao tipo de xuro que consideren (obviamente nunca menor do que poida obter nos negocios especulativos e, por exemplo, na débeda pública que como se sabe anda arredor do 5-6%). De forma que o BdE regula contra os aforradores para garantir un bo prezo do diñeiro para os bancos pero logo estes son plenamente libres para levar ese diñeiro fóra do país, cara os mercados globais, e plenamente libres para establecer os marxes que consideren oportunos. Realmente, a banca que se move nos mercados globais non podía aspirar a ter mellores condicións para aumentar beneficios.

Cuarto, o argumento do Banco de España de que esa medida acabará indirectamente abaratando o crédito tería algo de verdade se estiveramos diante dun modelo de banca de intermediación de verdade. Como o modelo de banca no que estamos e van reforzar é o da gran banca global o único que imos facer e entregarlle a esa banca recursos a menor custe para que eles fagan negocios máis gorentosos nos mercados globais.

Quinto, curiosamente o Banco de España autorizou aos bancos a aumentar todo tipo de comisións aos aforradores (por ter contas abertas, por tarxetas, domiciliacións, por depósitos de títulos, por transferencias, por descubertos, etc etc). Esa é a outra gran liña de ganancias que ten unha banca inútil que apenas concede crédito.

Sexto, o tope do 1,75% é unha medida que ten como principais beneficiarios aos grandes bancos e os bancos con menos vocación minorista. Busca asfixiar á banca pequena e o que queda das caixas para expulsalos do mercado e entregar esas entidades a mellor prezo aos grandes bancos. Os grandes bancos son os que poden financiarse no Banco Central Europeo e no interbancario internacional a tipos de xuros moi baixos; en cambio os bancos pequenos non poden utilizar esa vía, polo que para obter liquidez a única vía que lles queda é captar depósitos e para conseguilo compiten pagando tipos de xuro máis elevados que os grandes. Se non poden competir por esa vía perden a capacidade para captar aforro e desaparecerán antes.

Sétimo, curiosamente o Banco de España imponlle isto tamén ás entidades controladas polo FROB (é dicir, con recursos dos contribuíntes); na medida en que esta estratexia lles corta o acceso á captación de aforro dos clientes, iso provocará un colapso máis rápido destas entidades. Coa particularidade que a súa desvalorización traducirase nunha reducción do seu preso de venta, o que permitirá á gran banca adquirilos no seu momento a prezo de saldo. De xeito que esta medida prepara o terreo para o desenlace por eles desexado, co maior beneficio para o comprador e o maior coste para o sector público (os contribuíntes).

Oitavo, esta medida do BdE contra os aforradores súmase ás anteriores relativas a comisións e, sobre todo, á autorización deliberada e dolosa no seu momento para a colocación de preferentes e subordinadas entre os aforradores minoristas -como vía de capitalizar as entidades- así como a final decisión de consumar a estafa cunha “expropiación” (quita) do valor deses títulos.

Non cabe dúbida que esta medida inscríbese na liña de usar os aforradores –o aforro popular- como unha das fontes de recursos para sanear a banca. Os aforradores convértense, vía decisión do Banco de España e do Goberno, nos rescatadores obrigados dunha banca endebedada até o inimaxinábel (a súa débeda representa arredor do 135% do PIB: un 105% directamente e outro 30% vía sector promotor).

Noveno, os aforradores non só fan esa contribución directa ao rescate da banca, senón outras moitas igualmente claves. Para empezar son os que a manteñen en pé cos seus depósitos e, ademais, contribúen tamén cos seus impostos, coma todos os demais contribuíntes, a financiar os fondos de rescate para a banca e os elevadísimos xuros da débeda pública que van ás mans dos especuladores do cupón dos bonos da débeda.

En definitiva, estamos diante dunha medida que revela a vontade de continuar salvando a banca a costa de todo o demais. Favorecendo aos que fan negocios operando nos mercados con productos financeiros especulativos, a costa de sacrificar a todos aqueles que producen bens e servizos e os que xeran rendas modestas a partir dos aforros do seu traballo. Teimando de xeito irresponsábel no prolongamento do  modelo de economía financiarizada que nos arrastrou a este marasmo e que nunca vai permitir unha saída en positivo desta crise.

(Publicado en Sermos Galiza 12.01.2013)

Paz Andrade e a batalla contra o centralismo abafante

A persistente marxinación de Galiza e a tarefa económica de Valentín Paz Andrade

Xavier Vence

Conferencia no Congreso Valentín Paz Andrade, organizado pola Real Academia Galega e Concello de Pontevedra. 13-15 de decembro de 2012

Don Valentín Paz Andrade (1898-1987) é un home de pegada longa, que cruzou tempos como cruzou océanos. Viviu nas luces e nas sombras do nacionalismo galego do atormentado e tráxico século XX e viviu desde as exuberantes labaradas daquel capitalismo liberal dos “loucos anos 20”, o seu crack e o seu dooroso e violento estertor e tamén a longa noite do cutre capitalismo orgánico da autarquía franquista.

Pero nin a negra noite política e cultural nin a negra noite da autarquía falanxista esmoreceron a súa iniciativa, a súa permanente inquedanza, a súa vocación ao servizo dunha tarefa, a tarefa de Galiza. El foi un militante. Quer no cultural, quer no político, quer no empresarial. Desde o goberno non, porque nunca tivo tal oportunidade e por iso non parou de argallar e impulsar iniciativas desde abaixo. A empezar polo xornal Galiza (1922-26), que pon a andar con apenas 24 anos, consciente como era da importancia crucial da información no mundo moderno e da necesidade de espertar activamente a conciencia do país, participando con decisión na loita diaria de ideas.

Foi xornalista, avogado, economista, empresario, poeta, ensaísta, político. Un animador, un axitador. Un home total, home inquedo, curioso, ao que ningunha faceta da vida, da cultura e do país o deixaron indiferente.

Foi home de proxecto, con visión de país e con proxecto de país. De conxunto, holístico, completo. Un patriota galego, moi pegado ao terreo, centrado sempre no que era posíbel, a “ruda adversidade urxente” pondaliana, porque creia que non había que agardar por nada e por ninguén para dar un paso na dirección do albo permanente: a liberación do país. O seu pragmatismo e posibilismo, sobre todo baixo a bota da dictadura franquista, podía aparentar moderación pero o seu norte era claro.

Foi fillo do seu tempo, dos seus tempos radicalmente interrompidos por grandes sismos históricos pero tamén foi un adiantado ao seu tempo. Cun fío e un alento permanente, que nace dun pensamento sólido, aberto e moderno desde o principio ao fin.

Foi un home de mundo. Foi un patriota pero nunca foi provinciano ou precisamente por ser nacionalista nunca caeu no provincianismo tan común na Galiza do franquismo. A militancia política primeiro e as pescas despois levárono polo mundo adiante. A América da Galiza da diáspora e a América do noso idioma estendido polo “continente” brasileiro foron dous vectores de internacionalización. A porta aberta ao mar sen cancelas foi outra das fírgoas que lle permitiu osixenar as súas neuronas polo mundo adiante e en institucións internacionais tan relevantes e anovadoras na época coma a FAO.

Non me corresponde a min falar nesta breve intervención de todas as facetas da súa intensa, creativa e xenerosa vida de home de pensamento e acción, para o que outros colegas, desde outras disciplinas, con máis e mellores coñecementos ca min neses eidos, viñeron debullando nos últimos tempos e neste mesmo Congreso.

Eu, coa vosa licenza, vou facer un breve comentario da súa obra económica e a súa actividade emprendedora, poñendo de manifesto a actualidade que, por desgraza, teñen algúns dos factores claves da nosa marxinación por el analizados. Sobre ese paralelismo veremos tamén a pertinencia da súa aposta política por romper os vectores desa marxinación.

Banca Pública Galega, piar dun novo modelo

A proposta de banca pública galega que hoxe formula o BNG nace como resposta ao fracaso de Núñez Feijóo no manexo da crise das caixas e a súa submisión á estratexia de desmantelamento das mesmas emprendida polo PSOE e o PP centrais, seguindo as consignas da gran banca española e do seu brazo executor que é o Banco de España. A propia crise de liquidez e de solvencia das caixas deriva da combinación letal duns xestores que a partir dun certo momento adoptaron un modelo de negocio idéntico ao da banca privada virada cara a especulación financeira e dun irresponsábel descontrol por parte da Xunta de Galiza e do Banco de España, que lles permitiron unha irresponsábel e temeraria política de endebedamento no exterior e investimento especulativo inmobiliario nas zonas máis desbocadas do levante e centro españois. Por máis que eses directivos actuaron cegados por unha desmesurada ambición persoal e cun abuso de poder á hora de fixar as súas remuneracións inmorais, o certo é que ocorrido non se explica por razóns de carácter subxectivo senón polo fracaso dun modelo de banca que se foi impoñendo nas tres últimas décadas e que nos últimos quince anos contaminou e minou de xeito mortal ás propias caixas de aforros.

O PP desenmascarase e expropia aos aforradores

O Real Decreto Lei 24/2012 de “reestruturación e resolución de entidades” aprobado o 31 de Agosto supón un salto cualitativo na concreción da política de salvación das finanzas a costa da sociedade.

Tres notas xerais definen este decreto. Primeiro, é un decreto que define un estado de excepción económico porque dálle un estatus legal ao novo FROB (e ao Banco de España e o ao Ministerio de Economía nese ámbito) que o sitúa por riba da legalidade ordinaria, tanto no administrativo coma no mercantil, á marxe dos mecanismos de control parlamentario e mesmo xudiciais ordinarios.

Segundo, é un decreto de espolio dos contribuíntes porque unha das medidas estrelas contemplada é a creación do chamado “banco malo” que absorberá unha grande parte dos activos inmobiliarios tóxicos e iso farase cos 100-120.000 millóns de euros do rescate que vai sobre as costas de todos os contribuíntes españois.

Terceiro, é un decreto que regula e faculta ao FROB para consumar a expropiación dos aforradores que previamente as entidades lles colocaran con engano e abuso de confianza “participacións preferentes e débeda subordinada”. Compre dicir e enfatizar que este desenlace non se deriva directa e inexorabelmente das condicións orixinais dos propios produtos (contratos das preferentes e obrigacións subordinadas). É este decreto-lei o que determina este desenlace. É este decreto o que decide e establece que os posuidores de preferentes e subordinadas serán obrigados a asumir unha quita do capital inicial.

Rescatar a banca, afundir o país

O anuncio do rescate por unha contía de 100.000 millóns de euros preséntase por De Guindos como unha axuda xenerosa do eurogrupo á banca española. Afirma que non é rescate ao país pero na realidade é o estado español o que se endebeda, neste caso non nos mercados pero si ante o Fondo de Estabilidade Financeira (FEEF). Polo tanto, compre dicir que a axuda redúcese á que o FROB vai poder conseguir os recursos endebedándose pedindo prestado ao (FEEF) en lugar de facelo nos mercados financeiros. Iso, aparentemente, facilita o acceso a un monto inxente de recursos cando non serían conseguíbeis pola vía ordinaria de tentar de colocar débeda nos mercados, porque con certeza non atoparía compradores. Ademais, dísenos que as condicións en termos de xuros é moito máis xenerosa que a do mercado. Aínda que non se nos di cales van ser os tipos xuro aplicábeis.

Claro está, polo antedito, é obvio que no mercado non sería colocábel ese volume de débeda española e caso de conquerilo sería a uns tipos moi superiores aos actuais. Niso consiste a xenerosidade: o FEEF garante o financiamento do rescate da banca cando os mercados privados non o farían. Pero é o estado español o que se endebeda directamente para obter ese monto que logo inxecta na banca a través do FROB.

Banca Pública Galega, por que si?

A proposta de banca pública galega nace dun diagnóstico da natureza da actual crise financeira e do fracaso dun modelo de banca virada cara a especulación; da análise das dificultades estruturais para o financiar o investimento nunha economía periférica e da análise da experiencia da banca pública europea e mundial.

A crise actual certifica o fracaso dunha economía financiarizada, na que a maior rendibilidade está no negocio veloz e especulativo nos mercados globais, abandonando o investimento produtivo de longo prazo como fonte primordial de beneficios. A desregulación converteos na vía máis lucrativa: beneficios máis rápidos, recursos máis líquidos e con mellor tratamento fiscal. A banca privada e os fondos convertéronse no vehículo que desvía os aforros do país cara ese investimento especulativo, minguando os recursos orientados ao investimento produtivo. Isto levou á erosión continua da industria e dos sectores primarios en moitos países -como é o caso da periferia europea- e, finalmente, levounos á profunda crise actual.

A BPG  responde á necesidade de romper ese círculo vicioso do colapso do crédito ao que ten conducido o actual modelo de banca. Sería erro descomunal rescatala para manter o mesmo modelo.

MAFO, o centralismo cruel e nós

MAFO marcha humillado e denigrado polo PP. De súpeto, o PP descubriu que non xestionou ben a crise bancaria española e decidiu impedirlle mesmo facer uso da palabra diante do Congreso.

Certamente, o plan de reforma do sistema financeiro español foi un fracaso se do que se tratara con ela fose sanear as entidades con problemas dixeríbeis e reconfigurar un sistema financeiro nunha dirección apropiada para servir de soporte á economía produtiva. Desde o FROB de 2009 até os cinco -si cinco máis- decretos que foron remendando con novos detalles o longo proceso empezado en 2009, non serviron máis que para conducirnos até un 2012 no que os problemas estritamente financeiros están por resolver; os problemas de fondo do sistema financeiro español seguen podrecendo nos balances dunhas entidades zombies que ao lixo inmobiliario e a degradación de activos foron engadindo unha integración complexa en entidades de tamaño ciclópeo que, mesmo de ser feita en condicións normais, tería sido moi difícil. O certo é que o resultado desa parte remexida do sistema acaba sendo de creba técnica xeneralizada. Polo tanto, se aquel fora o obxectivo das reformas habería que concluír que o resultado foi certamente un calamitoso fracaso.

Banca Pública, por que non?

Artigo publicado na Voz de Galicia
http://www.lavozdegalicia.es/noticia/opinion/2012/05/21/span-langglbanca-publica-nonspan/0003_201205G21P13993.htm

Banca pública galega-Entrevistas en GC e ECG

 Por que a banca pública é unha opción de futuro. Banca ética, profesional, ao servizo dos aforradores e da economía produtiva. E de paso gañar soberanía, reducir espazos de especulación e camiñar cara a desglobalización.
http://www.galiciaconfidencial.com/nova/10487.html


http://www.elcorreogallego.es/galicia/ecg/banca-publica-galega-non-posibilidade-algo-necesario-decataremos-axina/idEdicion-2012-05-20/idNoticia-746936/

Paz Andrade e a actual marxinación financeira de Galiza

Con grande lucidez, Valentín Paz Andrade definiu como “nó gordiano” do noso desenvolvemento o problema financeiro, o investimento e o aforro. Na súa brillante e actual obra La marginación de Galicia Paz Andrade considera que o noso problema non está do lado dos recursos e dos factores humanos, porque “Galicia atopará vantaxes do lado dos seus factores inmanentes”; o problema está en que Galiza foi “quedando á marxe, ou participando escasamente nos grandes despregues financeiros que comandan os núcleos favorecidos pola polarización do poder económico, o oligopolio da enerxía e a transmigración do aforro”.

Banca Pública Galega (I): crise financeira e banca pública no mundo

UNHA ALTERNATIVA GALEGA Á REFORMA DO SISTEMA FINANCEIRO ESPAÑOL

A NECESIDADE REDEFINIR O SISTEMA FINANCEIRO GALEGO E A CREACIÓN DUNHA BANCA PÚBLICA

Banca Pública Galega (II): a proposta do BNG

II.3. ALTERNATIVA PARA REDEFINIR O SISTEMA FINANCEIRO GALEGO: A BANCA PÚBLICA E NOVA CAIXA DE AFORROS

II.3.1. Marco legal da banca pública na UE e no Estado Español

Como vimos existen múltiples exemplos de bancos públicos en Europa e máis concretamente dentro da Unión Monetaria. Máis alá das preferencias ou opcións políticas imperantes o certo é que non hai ningún impedimento legal e xurídico a nivel comunitario para a existencia ou creación de entidades financeiras públicas.

Caixas: o prezo do silencio

Por fin esta semana tivemos algunha “información” sobre as idemnizacións e xubilacións dalgúns dos exdirectivos de Caixa Galicia e Caixa Nova. Xa puidemos comprobar a indignación e a ira que esas cifras escandalosas provocan nunha poboación esgazada económica e moralmente por unha crise interminable. O sorprendente, unha vez máis, é o estoicismo co que a sociedade recibe tais noticias, polo menos de momento.

Aínda que poida parecer irrelevante diante da magnitude do escandalo levantado compre sinalar tres constatacións obvias. A primeira é que non as coñecemos por un exercicio de transparencia nin da propia entidade, nin do Banco de España nin da Xunta de Galicia -que por imperativo legal tiñan que coñecelas-, senón que nos chegan por filtracións en determinados medios. A segunda é que, como consecuencia do anterior, non sabemos se as cuantías filtradas son as reais ou aínda quedan sorpresas. E, terceira, non sabemos das demais, tanto dos outros exdirectivos de menor rango que tamén recibiron “premios” importantes, nin tampouco temos información dos contratos e plans de xubilación dos que aínda seguen sendo directivos da entidade neste momento.

Caixa: espolio sen responsabilidades

Cando algúns denunciamos a estratexia bancarizadora das caixas como un espolio do país mal podiamos imaxinar que a envergadura do espolio ía ser deste calibre. Case do cento por cento. O FROB-Banco de España toma o control absoluto do novo banco NCG (93%) coa inxección de 2.465 millóns de euros, quedando a participanción da Caixa NCG tan só nun 7%. Iso é o resultado dunha valoración do capital da NCG por un 10,56% do seu valor contable (1.714 millóns).

A patria, a rúa e as institucións

Non é preciso ser un avezado economista para comprender que Galiza afronta un escenario económico particularmente incerto, como corresponde a un momento de cambios profundos. Pero non é esa a principal ameaza que pendura sobre o noso futuro.
O auténtico motivo de preocupación é a ausencia de estratexia para facer fronte á situación ou, peor aínda, a cada vez máis clara evidencia de que as institucións están a sufrir un esvaecemento acelerado das competencias e capacidades para dar resposta aos retos que como sociedade temos diante.

Derradeira elexía polas Caixas

Cando un está diante dun paso irreversible do alcance que significa entregar –ou que entreguen por nós– unha entidade financeira cuxos activos equivalen a 1,5 veces o PIB de Galiza, con máis de 2,5 millóns de clientes, 23.250 pemes, 140.000 microempresas, 132.000 autónomos, participando no capital dunhas 250 empresas... Non se pode máis que sentir unha profunda sensación que mestura vertixe, decepción e carraxe a partes iguais.

Galiza non se pode abster

Xa coñecemos o peso da folla da guillotina coa que se vai decapitar a caixa coa que nos quedamos despois de que ataran man con man as dúas que tiñamos coa promesa de que era para unilas: 2.622 quilos de euros. Se acepta un cambio de sexo, de caixa a banco, entón poden rebaixar o peso até 1.527.
Cada vez somos máis os que percibimos que o proceso de desmantelamento das caixas é unha das decisións de maior alcance político e económico da última década, despois da entrada no euro. Éo nun duplo sentido: é un punto de inflexión no modelo territorial-autonómico e no modelo socio-financeiro.

Para que serve a autonomía?

Son moitas as cousas que están a acontecer que obrigan a repensar o que deu de si o sistema autonómico ou quizais de xeito máis dramático que é o que queda del, da súa letra e das súas promesas. Non o digo unicamente polo feito de que a dereita estea desatada no seu ataque ás autonomías como expresión da desvertebración de España, do dispendio insostible e da inviabilidade do Estado. Non o digo polo feito de que a dereita que nunca se apeou dunha idea cerrilmente centralista e cateta de España se destape agora con toda a radicalidade que verbaliza Aznar e todo o seu inmenso coro.