domingo, 25 de Maio de 2014

Intervención no mitin de peche das europeas en Vigo (23.5.2014)

Amigos e amigas de Vigo, desta cidade que como dixera Cunqueiro “naceu á beira dun verso de Martín Codax”:
Agora que se pecha a campaña comprobamos o que xa sabiamos, que aos que mandan neste país non lles interesa que se fale de Europa, nin das políticas europeas, nin tampouco das políticas de aquí. A ningún dos dous da gran coalición.
É unha guerra sicolóxica!! É a guerra da propaganda!! É a guerra da intoxicación!!
O que lles interesa é que a xente se rinda, que a xente aborreza todo, que a multitude que está cabreada perda calquera esperanza de mudar as cousas.
Propaganda a eito, sen tasa, lixo para enmerdar a vida pública e ocultar aos que, como o BNG, somos unha incómoda alternativa.

A Falange rosa de UPyD presentou até 4 recursos contra o BNG e a Xunta Electoral Central acordou marxinar ao BNG na cobertura informativa dos medios públicos galegos, da Radio e Televisión de Galicia. Deixaronnos nunha cota de 18 segundos que non da nin para dar as boas noites.
Calquera diría que as 24 horas de RTVG están repletas de programas imprescindíbeis.
Ben sabedes que a metade é lixo, pero é que diso se trata, de encher de lixo o tempo libre e a cabeza da nosa xente.

Onte, falando cunha compañeira, eu dicialle, temos que pelexar polos escasos segundos que legamente nos corresponden por dignidade, pero que son 18 segundos do BNG ao lado dos 1.800 segundos dos telexornais cheos de publireportaxes desvergonzados da Xunta e do Goberno??.
100 contra 1.
Eses son os termos da guerra: 100 contra 1. 100 contra 1. E para as estatais xa nin existimos. É un simulacro de democracia.
Úlo dereito á información da cidadanía??
Si desde Madrid deciden a cobertura informativa que teñen que facer os medios públicos autonómicos, que queda do que un día nos dician que era a autonomía?

A censura ao BNG nos propios telexornais é a pinga que reborda o vaso, un intento de silenciarnos pero
Non nos calarán, non nos calarán!!!

Ao PP sóbralle tanto tempo que Feijóo dedica máis a demonizar o BNG nun día que todo o tempo que ten o BNG en toda a campaña.

Pero aínda así non lles chega, non lles chega cos publireportaxes do que nun futuro será un fantástico flotel cuxa maqueta parece que xa flota, ou dunha Ponte de Rande que parece xa executada a ampliación....
Non, non lles chega, teñen que empachar a xente con bazofia podre para que a xente algo sensíbel fique na casa aborrecida,
os deles xa sabemos que tragan con todo, para eles non hai data de caducidade!!!, coma os iogueres de Cañete.
De feito, lévano a el de candidato, que é máis rancio que unha morcilla do pleistoceno!

Minten todos os días coa propaganda da imaxinaria recuperación que só se nota nas contas das grandes fortunas e da gran banca, a costa de todos nós!!!
Feijóo minte máis que fala, é capaz de dicir que “Galicia es el país más próspero de Europa” e non lle cae a cara de vergoña!!
Si a mentira fose delito estarían todos en cadea perpetua !! E haberá que pedir que se incorpore ao Código Penal a mentira dos gobernantes.

Son mentiráns compulsivos que teñen na mentira e na manipulación dos medios a súa arma para dominar á xente, para narcotizar ao país e que siga votándoos aínda que iso signifique un suicidio colectivo.
Diciao con lucidez Manolo Rivas cando describiu a Galiza do PP dicindo que “Galicia está suicidándose e non o sabe”.
En realidade queren “suicidala” e non o conseguen porque este país ten fondo de granito e porque ...estamos nós.
Está o nacionalismo, está o BNG
Nós non podemos resignarnos ao esmorecemento.
O BNG non se rende!!!

Tratan de ocultar todos os días os seus gravísmos casos de corrupción do PP na Gürtel, Barcenas, Pokemon, abrindo a mangueira do xurro para ocultar os seus casos máis graves.
Mesmo inventaron un suposto ingreso de Vendex nas contas do BNG, o que era un ingreso do propio BNG
Queren enzoufar tamén ao BNG para poder dicir que todos somos iguais
Pero os do BNG non somos iguais!!!. Non somos iguais!!! Somos diferentes!! Nós non nos vendemos!!!
A nosa campaña é modesta, modestísima, obra do sacrificio de centos e centos de militantes e simpatizantes, aos que hoxe quero agradecer o seu xeneroso esforzo:
GRAZAS!!!, sodes o corazón deste país!!
Como dicía Uxío Novoneira, “a forza do noso amor non pode ser inútil”.

Ao BNG non nos van tapar, non nos van calar!!

Somos inimigos a bater porque nós estamos aí, sempre activos, na resposta organizada día a día contra todas as agresións da banca, contra o roubo das preferentes –batalla que estamos gañando-, contra o atraco indigno de Montoro aos emigrantes retornados, contra os peches delictivos de empresas, contra os oligopolios eléctricos e enerxéticos, contra os cazadores de privatizacións corruptas, contra os recortes irresponsábeis de Rajoy e de Feijóo
porque o BNG si está aí, na rúa, de verdade e non coma outros aos que lles enche a boca cos movimentos sociais!!.
E estamos nos concellos e no parlamento plantando cara a esta dereita disposta a arrasar todas as conquistas, todos os dereitos e o propio futuro da xente con tal de salvar os intereses sagrados da banca especulativa e das grandes fortunas.

O BNG leva moitos anos facendo frente a esas políticas europeas que esganan os nosos sectores produtivos, no agro, no mar, na industria ou no comercio.

Hoxe temos na Galiza case 300.000 parados e outros 30.000 que non contabilizan como tais pero que tamén o son. E outras 100.000 mozas e mozos que tiveron que emigrar.

Que máis ten que ocorrer para recoñecer que este modelo de Unión é un fracaso?
Que máis fai falta para recoñecer que as políticas neoliberais da troika son un fracaso?
Que máis fai falta para recoñecer que por ese camiño este país non ten futuro?

A necesidade dunha profunda mudanza é evidente!!

Pois nós decimoslle aos galegos e galegas que o BNG está aqui non só para responder e manifestarnos, estamos aqui para avanzar, estamos aquí para conquistar posicións, estamos aqui para mudar e sacar o país adiante, para termos futuro na terra.

Ímolo facendo día a día con rebeldía, con paciencia pero sen resignación nin derrotismo.

Por iso, para o 25 pedimos o apoio dos galegos e galegas
Para traballar por outra Galiza e outra Europa
Hai que vencer as forzas do retroceso, as forzas da gran coalición submisa á banca e os 30.000 lobbistas que dominan Bruxelas e Madrid, sumisa a eses 18 capitostes cos que se reune Rajoy e cos que antes se reunía Zapatero.
Ninguén elixiu a eses 18 plutócratas que se erixen no auténtico directorio do Estado.
Se mandan eles, a democracia é un mero simulacro!!

Hai que poñer coto a liberalización total do comercio e das finanzas,
hai que acabar cos paraísos fiscais, para que o aforro se invista no país e para que poidamos desenvolver a nosa economía produtiva e crear emprego
Hai que mudar o Banco central Europeo para poñelo ao servizo da economía produtiva e da sociedade
Hai que vencer ás forzas que queren arruinar as conquistas sociais de décadas, que queren acabar coa negociación colectiva, impoñer salarios de pobreza, cargarse a seguridade social pública
Hai que vencer as forzas que queren frixirnos a impostos inxustos para rescatar a banca e logo minguar os servizos públicos, impoñer copagamentos e aínda por riba privatizar e converter a saúde e os servizos sociais nun negocio
Hai que vencer as forzas empeñadas en negar o noso futuro como nación soberana, para podermos un día negociar directamente os nosos intereses
Hai que vencer as forzas que queren negarnos e ocultarnos.

Imos derrotalos, paso a paso

Para empezar imos gañar o vindeiro domingo unha representación para Galiza, para o nacionalismo galego, no Parlamento Europeo. Para defender os intereses deste país e das nosas xentes todos os días.

Para iso precisamos un último impulso, para levar a Ana Miranda ao Parlamento Europeo, para que continue a brillante labor que veu realizando na última lexislatura, ao servizo de Galiza e todos nós.

Adiante! Animade ao voto ao BNG a todas as persoas da vosa contorna.
As daquí e as de fóra, as que falan galego e as que non, as nacionalistas e as que non, as de esquerdas e as que simplemente queren a este país
A todas!
Porque se o BNG está, Galiza está!!!!
Viva Galiza ceibe!!


Europeas 2014 Entrevista a Xavier Vence en Vtelevisión

domingo, 27 de Abril de 2014

Intervención no Encontro Nacional Eleicións Europeas do 27 abril en Compostela



Compañeiros e compañeiras
Estes son os nosos e as nosas!! Son os/as 19 da lista que o 25 de maio os galegos e galegas escolleremos para zumbarlle á troika e levantar o ánimo do país.
Aquí temos o corazón que vibra con entusiasmo para erguer a bandeira da xustiza e do futuro na terra.
Son 19 corazóns desa resposta organizada día a día contra todas as agresións da banca, contra os oligopolios eléctricos e enerxéticos, contra os cazadores de privatizacións corruptas, contra os recortes irresponsábeis de Rajoy e de Feijóo
porque o BNG si está aí, na rúa, nos concellos e no parlamento plantando cara a esta dereita disposta a arrasar todas as conquistas, todos os dereitos e o propio futuro da xente con tal de salvar os intereses sagrados da banca especulativa e das grandes fortunas.

Co BNG van as que loitan no agro, no mar e na industria contra esas decisións que esganan os nosos sectores produtivos, a únicas que lle coñecemos a ese Cañete bravo.

Connosco van representados os verdadeiros movementos sociais que están na vangarda da defensa dos intereses colectivos. A empezar polos compañeiros e compañeiras da CIG que representan a ese sindicalismo combativo e solidario que nin se vende nin se corrompe. Cousa que non poden dicir outros!.

Enfín, neses 19 están tamén os que loitan por unha vida digna, individual e colectiva, os que se esforzan por producir cultura, cultura propia, cultura libre, “non serviam” amigo Suso, amiga Isabel.

Agora veñen as eleccións e os que levan anos arrasando con todo, os do PP e os seus amos, acenderon os altavoces da propaganda para anunciar unha recuperación.
Falan de que si a macro, de que si a micro, coma aquel doutor Pangloss de Voltaire. Son falabaratos.
Non!, miren, as cousas polo seu nome, en roman paladino, as rendas financeiras, os bancos e as grandes fortunas están en recuperación, si, espoliando ao resto da sociedade, aos traballadores e aos aforradores. As rendas salariais perderon 4 puntos no PIB a beneficio das grandes fortunas.
Iso é o que eles chaman recuperación, iso é engorde da bolla financeira coa dopaxe do diñeiro do BCE a beneficio duns poucos e empobrecemento de todos os demais.
Úlos empregos, úlos salarios, úla calidade dos servizos?
O barco afundiu e petou no fondo pero non vai reflotar só. Úlos plans para crear emprego?, en que actividades de futuro se van crear eses 300.000 empregos que precisamos en Galiza?, en que condicións? A 600 euros e sen seguridade social?
Non teñen nin a máis mínima proposta de futuro, nin en Europa, nin no Estado, nin aquí!! Só obscena propaganda e cinismo a esgalla!!!
Si a mentira fose delito estarían todos en cadea perpetua !!

Só hai cartos para propaganda e para comprar propagandistas panglossianos!!!
E para máis indignación tamén hai cartos para desguazar barcos, pechar explotacións e privatizar residencias, hospitais, servizos públicos e mordidas.
E Rajoy está contento, Feijóo está contento. Os mercenarios cumpren o seu papel.
Feijóo está feliz recortando todo até deixar o país reducido a altura da súa cativeza.
Pero que non esqueza que ao final Roma non paga a traidores!

A submisión é tanta que nin sequera leva candidatos galegos nas listas do PP, iso si… para compensar deciden anexionar o barrio madrileño de Aravaca. Que tome nota o compañeiro Lores, ao mellor podemos aumentar a recadación!

Amigos e amigas,
As cousas están moi mal pero se as deixamos nas mans desta xente acabaremos rematadamente mal. A nosa vida e a da xeración moza pode acabar nunha dramática desfeita.
Ou non!!, se somos quen de reaxir
O BNG reaxiu hai moito tempo!
Todas e todos os que estades aquí sodes o corazón desa Galiza que non se somete, que non se resigna, que non acepta esmorecer, que non se entrega rendida.
Somos o corazón afouto que confía nas nosas capacidades, que confía na nosa xente e que bombea confianza e orgullo polo país adiante.
Temos que convencer tamén aos nosos compatriotas que é preciso reaxir, reaxir antes de que sexa tarde!

Temos que parar a involución social e democrática que as finanzas e a dereita están tratando de impoñer en Europa.
O 25 de maio os galegos e galegas temos que zouparlle unha malleira á Troika e o seu plan de desguace, temos que darlles un NON aos corruptos mercenarios que obedecen aos amos económicos, a cuxa selecta corte pertencen, coma ese terratenente Cañete ou os Millán Mon ou os que aspiran a ser admitidos nelas a través das ben engraxadas portas xiratorias.

A nós non nos vale esta Unión Europea. Esa Europa que estrangula a economía produtiva nin é viábel nin o noso país pode sobrevivir nela.

Nós non queremos vernos condenados ao paro pola desaparición dos nosos sectores produtivos, nós non queremos ser pobres escravizados por esa débeda ilexítima, polo espolio o noso aforro e pola evasión de impostos fuxindo cara paraísos fiscais.

Pero o 25 M non só queremos darlles un sopapo ao PP e á troika, o BNG pon, ademais, enriba da mesa unha alternativa: para romper de verdade coa hiperglobalización neoliberal é preciso conquistar soberanía para poder controlar minimamente os fluxos económicos esenciais e só así poderemos ter ferramentas para poñer en marcha políticas de esquerda. A soberanía é unha precondición esencial para garantir o futuro do país, o futuro digno para a nosa xente, a ferramenta para poder crear emprego e manter unha calidade de vida digna.

Outros parecen perden o “norte” falando de baleiras alianzas dos pobos do sur ou buscando a redención na pasarela madrileña. 
O noso norte está aquí e na colaboración con todos os que loitan contra a globalización.
Aplicando un internacionalismo responsábel e solidario, colaborando con todos os que compartimos ese norte. Por iso organizamos aquí hai dous meses, neste mesmo local, a XII Asemblea das 40 organización europeas que conforman a ALE. E por iso traballamos man con man no Parlamento Europeo coa ALE, cos Verdes e tamén coa Esquerda Europea para parar os plans máis reaccionarios desa “grosse koalition” de facto que forman o PP europeo, os liberais e gran parte dos mal chamados socialdemócratas, que en realidade son apenas social-liberais.

Eses que agora veñen pedir o voto poñendo como mérito que son os maioritarios, os que queren mandar de novo: vaia mérito!!, así nos vai!
Da man desa “grosse koalition” os poderes económicos están querendo voltar ao século XIX, desigual e pobre, sen sindicatos nin negociación colectiva.
Unha democracia liberal decimonónica, a tempo parcial, de fin de semana,  teledirixida polos centros de poder tecnocrático e autoritario centralizado, privando a vontade popular de decidir sobre os asuntos esenciais da vida económica e social.
Pero, iso si, queren dominarnos coas ferramentas do século XXI, co control absoluto da información para adoutrinar, meter medo e negar ou invisibilizar as alternativas, coa espionaxe masiva desde o grande poder imperial americano.  Pero que dignidade queda en Europa?, que democracia é esa?, así queren dominar os negocios e mesmo manipular os movementos políticos e sociais en todo o mundo.

A nós non nos vale esta Unión Europea que está cada vez máis sometida e submisa á estratexia americana. Esta Europa na que as grandes decisións as toma o FMI, Goldman Sachs e o Pentágono, é dicir América, se acaso coa complicidade desa Alemania que aspira ao IV Reich e os peóns que ambos comparten no Banco Central Europeo. Iso é a Troika, e os homes de negro.
Quen está negociando ese Tratado Trasatlántico de Libre Comercio e Investimentos entre a UE e EEUU na máis absoluta nocturnidade. Que están negociando, para qué, a beneficio de quen?
Nós non queremos esa Unión Europea de aventuras imperiais e das guerras, como en Ucraína.

Nós queremos outra Europa e iso empeza pola soberanía, para construír unha Europa dos pobos, solidaria e democrática. Por iso a nosa coalición se chama “os pobos deciden”

Por iso o 25 de Maio queremos que Galiza lle zumbe unha malleira na urnas á Troika.

O dia 25, temos que conseguir que os galegos e galegas de corazón voten co corazón e coa cabeza, polo futuro, polo dereito a traballar e vivir na propia terra e para facelo con dignidade e en democracia.
É vital para o proxecto nacional, é vital para a xente, é vital para o BNG.
Hai que mobilizar a todo o mundo. Temos que vencer o desprestixio dereitista da política.

Co BNG, con Ana, esta nación estará con voz propia, directa e sen intermediarios no Parlamento Europeo para defender outra Galiza noutra Europa.

Avante Galiza
Avante BNG


Xavier Vence

Portavoz Nacional BNG

domingo, 23 de Fevereiro de 2014

A encrucillada 2014

As eleccións europeas de 2014 teñen unha importancia sobranceira en si mesmas porque representan a ocasión para que Galiza sexa visibilizada directamente en Europa, para que o nacionalismo poida trasladar ao Parlamento Europeo as angurias e aspiracións da cidadanía galega trasteada polas políticas dunha Europa cada vez máis radicalmente desigual e inxusta, sometida aos megapoderes que rexen os nosos destinos por riba dos poderes democráticos.
É o momento de enfrontar unha Europa internamente cruel cos débiles pero submisa diante dos lobbies ou diante da gran potencia hexemónica. Unha Europa que recorta democracia e dereitos civís -como a privacidade- e é humillada polo “gran irmán americano”, que non respecta nin as comunicacións dos cidadáns europeos nin tan sequera a dos seus presidentes e primeiros ministros. Unha Europa que se somete a ese imperio que fai da espionaxe masiva unha base da súa fortaleza económica e do seu poderío global. É o momento de defender a radicalidade democrática e o antiimperialismo como base dunha Europa diferente.

Estas eleccións europeas teñen outra significación de alcance para a consolidación do proxecto nacionalista no noso país. Nun momento no que dentro da propia UE agroman os primeiros procesos de creación de novos estados no seu seo como consecuencia do avance e recoñecemento de vellas nacións como Escocia, Cataluña, Flandres, Valonia, Euskal Herria. Mesmo Gales ou Bretaña están re-emerxendo. É o imparábel e natural proceso de “alargamento interno” ou ruptura dos estados que pouco a pouco irá normalizando as condicións para unha Europa dos pobos. Galiza non pode descolgarse dese proceso no que nos xogamos a posibilidade de acadar un novo estatus nun horizonte máis ou menos próximo. O noso camiño será o longo que sexa preciso mais as evidencias acabarán levando a un abano cada vez máis amplo de galegos e galegas a proclamar a necesidade dun estado propio para gobernarmos o noso futuro coas mellores ferramentas posíbeis, que son xustamente as ferramentas dun estado.

A crise da globalización neoliberal, a crise das soberanías recortadas, fan que a reivindicación de estado propio estea hoxe no centro da axenda en seis nacións europeas, cando menos. Iso mesmo fai que ese teña que ser hoxe o centro do discurso de calquera alternativa nacionalista no noso país. Ningún nacionalista pode ignoralo. Sería unha grave miopía e irresponsabilidade non percibir a singularidade deste momento para a loita polo recoñecemento das nacións en Europa. Por iso a responsabilidade dos nacionalistas galegos neste momento ten que plasmarse en colocar Galiza con rotundidade nese debate soberanista. E a mellor maneira de facelo é conformar unha grande coalición nidiamente nacionalista, con xenerosidade e altura de miras.
Trátase de enxergar unha coalición dos nacionalismos de esquerdas, que para iso somos os que conformamos a vangarda nesa loita polo recoñecemento, ao tempo que pulamos por unha mudanza radical nas regras de xogo económicas e no modelo social en Europa. Non caben aquí desvaríos nin diletancias coa cuestión da esquerda. Calquera proxecto de esquerda precisa romper coa globalización neoliberal, coa liberalización e a desregulacións dos mercados. Non hai proxecto posíbel para a esquerda sen a soberanía que nos empodere fronte aos mercados globais, como a crise actual se encargou de evidenciar con total virulencia. Que esquerda non se enterou aínda? Que viabilidade ten calquera esquerda sen previamente conquistar soberanía para decidir “soberanamente” outro tipo de políticas e outro modelo social? Que políticas sociais, que servizos públicos, que benestar son posíbeis sen preservarmos unha economía produtiva que xere empregos, rendas e ingresos públicos suficientes para financialos? Como pode preservarse unha economía produtiva diversificada e sostíbel sen soberanía para regular os fluxos externos?
Hoxe por hoxe, a esquerda ou é soberanista ou ten escasas posibilidades de poder plasmar as súas propostas alternativas. Por iso todos os nacionalistas de esquerda das diferentes nacións coincidimos na prioridade desa loita e tamén na necesidade de conformar alianzas que nos reforcen mutuamente. E todos sabemos e compartimos que o camiño para avanzar non pasa por entregarlles o protagonismo ás forzas estatais, sexan estas máis ou menos de esquerdas, fagan uso ou non dunha retórica “comprensiva” coas aspiracións autodeterministas. Pola contra, é o momento de facer valer os argumentos para erguer en cada nación alternativas nacionalistas capaces de encarnar unha opción maioritaria para toda a esquerda social.

Pero hai un terceiro factor que compre ter ben presente: a forma de encarar as eleccións europeas de 2014 vai marcar o futuro do nacionalismo galego para os vindeiros anos –e, polo tanto, a viabilidade práctica do que acabo de sinalar.
O nacionalismo galego viviu un desafortunado proceso de disgregación, froito da incapacidade para administrar consensuadamente dentro da casa común un certo retroceso no apoio social e electoral desde fai xa máis dunha década e da incapacidade para dixerir unha renovación xeracional inasumida e mal executada. A creación de novas organizacións e a necesidade conseguinte de definir espazos propios acabou dando lugar a discursos que se foron afastando co paso do tempo e que acabaron creando a sensación dunha separación irreversíbel.
As eleccións de 2014 representan unha oportunidade para frear o proceso disgregador e crear as condicións para o reencontro ou, cando menos, para retecer a colaboración desde a diversidade. Un sumatorio que debería situar o nacionalismo galego por volta do 20-25% do electorado de xeito case inmediato. Algúns creemos que 2014 é unha oportunidade única e quizais a mellor que pode presentarse en moito tempo para dar o paso da colaboración a través da unidade de acción, conformando unha ampla coalición de forzas nacionalistas de esquerda.
No espazo nacionalista de esquerdas pode haber diferenzas e mesmo ocasionais disputas pero non hai barreiras insalvábeis. Do lado de acó do Rubicón as diferenzas encaixan dentro da matriz común. O problema está cando alguén decide cruzar o Rubicón. A partir dese momento muda, quéirase ou non, o propio campo de xogo e os aliñamentos e, en consecuencia, as voltas atrás resultan máis complexas. As confrontacións abertas no plano político e electoral acaban creando un foxo non só entre os dirixentes ou entre a militancia das respectivas organizacións senón tamén no propio corpo social. Os efectos colaterais da disputa política acaban facendo mella no divorcio afectivo e, finalmente, ideolóxico dunha parte da base social. Iso é o que no longo prazo debilita e desgasta o conxunto do nacionalismo.
Para dicilo con total clareza, se unha forza como Anova decidira dar o paso de ir baixo o paraugas de Izquierda Unida, sexa cal sexa a denominación da candidatura, faría moito máis difícil retecer ese espazo. E iso debilitaría o espazo nacionalista e a propia nación. Supoñería un paso atrás no proxecto de construción da nación soberana, que asenta sobre todo no afortalamento das forzas políticas propias, con proxecto de seu e non supeditado ás forzas de obediencia estatal.
A alianza electoral que conformou AGE, coa EU actuante en Galiza, foi presentada no seu momento como unha unidade de acción puntual que non ataría para alianzas futuras, reivindicando Beiras a idea da “xeometría variábel” de alianzas. Se neste lance das europeas a xeometría variábel proclamada queda descartada co argumento do eventual “despeito” do socio ou calquera outro pinchacarneiros retórico, estarían certificando a irreversibilidade do paso dado.
O propio texto de Beiras para posicionarse a prol dunha integración na candidatura de IU acaba poñendo ao descuberto que toda a pirotecnia verbal depregada nos últimos meses arredor da “fronte ampla nacionalista e rupturista” ou da “creba do réxime e da restauración borbónica” ou “dos vizosos movementos sociais” non eran máis que fabulacións inverosímiles para facer conversación ao longo dun camiño cuxo desenlace final estaba perfectamente calculado a priori. Acabar enganchada de Izquierda Unida é o final dunha aventura que lonxe do discurso proclamado sobre a simbiose cos movementos sociais é, na práctica, un cartel electoral cunha finalidade centrada na ocupación de espazo de representación institucional, aquí e en Bruxelas.

O BNG si está hoxe traballando activamente en todos os movementos sociais activos que hai no país. E faino traballando man con man con persoas dos máis variados perfís, sen buscar protagonismos espúreos. Pero, ao mesmo tempo, o BNG ten claro que o proceso soberanista/autodeterminista non é compatíbel cunha subordinación a forzas de carácter estatal. Esa é a posición do BNG desde sempre, non por sectarismo senón porque o obxectivo primordial definitorio dunha forza nacionalista é a afirmación da nación, a defensa dos seus intereses específicos e eliminación de calquera caste de supeditación a intereses ou forzas estatais e, no noso caso, como ferramenta indisociábel da estratexia para o desenvolvemento do país e o cambio social. Formular esta cuestión como un problema de talante ou sectarismo é en si mesmo revelador da incomprensión da realidade nacional, da negación da realidade nacional como realidade substantiva. Efectivamente, para os nacionalistas españois a existencia de nacionalismos soberanistas sempre foi visto como “un incordio”, un capricho, un factor de división fronte a “natural unidade” das propostas no plano estatal. Para esa visión estatal –bastante común non só na dereita española senón tamén na esquerda- os demais nacionalismos que se lle opoñen sempre foron un factor de división. E iso sen remontarnos a aqueles momentos en que falar en galego nas asembleas era virulentamente rexeitado polos militantes do PCE por consideralo factor de división. Afortunadamente as formas mudaron moito e para ben, o fondo xa é outro cantar...
Pola contra, os nacionalistas afirmamos a importancia central do principio de auto-organización, porque as forzas políticas propias son o motor e xermolo para a creación das bases do novo estado. Sobre esa base, co recoñecemento mutuo como iguais, sempre será posíbel a cooperación internacionalista. Para sumarse a esa andaina non hai cancelas para ninguén; todos os que queiran teñen a nosa man tendida.

O rupturismo retórico da “fronte ampla” fai bandeira da república federal e, entre nós, para o que está a servir é para romper o nacionalismo e romper co nacionalismo. O compromiso de “mínimos” da “fronte ampla” obriga a acoplar o discurso ao federalismo de IU, renunciando de facto a proclamar calquera discurso soberanista/independentista. O “silenciador” xa ven operando nos últimos meses até o ponto de facer inaudíbel o discurso dos outrora independentistas e soberanistas que hoxe aceptan a disciplina de AGE. O paso que están a piques de dar non fará máis que rematar ese proceso e non será estraño ver como, no intento de acomodarse ao novo marco discursivo, algúns empezarán tornarse arietes contra os antigos compañeiros e camaradas. Nese sentido, a “fronte ampla” é a máis sibilina termita anti-nacionalista e anti-independentista. Precisamente por iso non lle faltarán padriños. Iso é nadar coa corrente nun país onde o nacionalismo é aínda unha incómoda minoría.

A apelación retórica á unidade baixo o paraugas da “Fronte Ampla” para acabar con IU convértese, na práctica, nun envoltorio para a división e ruptura do nacionalismo.
A esquerda rupturista estatal tan só é rupturista co nacionalismo e os que optan por unirse a forzas estatais o que están a facer é romper o nacionalismo. Non é cuestión de repartir ou quitar carnés de nacionalismo individual. O problema é que, máis alá de como cada un se sinta e considere, se un forma parte dunha forza política que abeira totalmente do seu discurso diario a reivindicación nacional, o seu nacionalismo desaparece de facto diante da sociedade.

Nese contexto, o BNG non pode máis que recoñecer a decepción polo camiño emprendido por esa pola esgazada do nacionalismo, polo debilitamento temporal que esa aventura representa para o nacionalismo galego no seu conxunto. En todo caso, confiamos na madurez da base social nacionalista e do pobo galego en xeral para encetarmos entre todos e todas unha etapa de reforzamento do proxecto nacionalista de esquerdas que hoxe representa o BNG. Nós seguimos apostando pola recuperación da unidade nacionalista, para sumarmos forzas para erguer o proxecto de nación, defender unha Galiza potente en Europa e no mundo. Un proxecto que desde hoxe terá que retecerse por abaixo e desde abaixo, onde nace a unidade máis forte e consistente. Con todas as persoas, colectivos e movementos que loitan para defender un país con futuro, inclusivo e con xustiza social real. Nós estamos abertos, non hai cancelas para os nacionalistas que deciden por si, para que Galiza decida por si. Nós sabemos que, con decisión, este país ten futuro. Porque, como dicía o xenio de Carlos Blanco hai uns cantos anos, “somos unha potencia”.