Manifestación 15 Setembro: Por unha Patria Soberana

Manifestación 15 Setembro: Por unha Patria Soberana

Inmenso pobo, inmensa nación!

Quen dixo fraqueza?, quen dixo desalento?, quen dixo resignación?

Galiza está viva,

Galiza vive,

está viva por todo o país, de Ortegal ao Miño, do Bierzo a Fisterra.

Mais, hoxe aquí, vibra, aquí latexa, porque vos sodes o corazón de Galiza.

Acabamos de escoitar 12 voces que nacen do fondal deste pobo.

Son 12 berros de indignación, pero tamén de esperanza.

Hai sufrimento, pero tamén hai rebeldía.

Coma en tantas ocasións, esta Quintana milenaria é testemuña da Galiza que non se resigna, da Galiza insubmisa, da Galiza que quere ser dona de seu, da Galiza que aspira a un futuro de dignidade e de liberdade.

Convosco, Galiza ten futuro

Compañeiros e compañeiras:

Estamos atravesando un dos anos máis duros e dramáticos das últimas tres décadas.

Por un lado, este é o sexto ano dunha crise e, o que é peor, dunhas políticas económicas destinadas a rescatar a banca especulativa que están a destruír a nosa economía produtiva, o emprego e as conquistas sociais que custou décadas acadar.

Cal é o resultado?: paro masivo, precariedade extrema, recorte dos dereitos e servizos básicos, marxinación, pobreza e, sobre todo,  falta de futuro.

Nós non podemos resignarnos a ter un 52% da xuventude en paro, mais a sangría migratoria; non podemos resignarnos a ter un  país con 290.000 parados, un país con 92.000 fogares con todos os seus activos en paro.

Isto non é unha crise, é unha desfeita!

Non podemos resignarnos a que sigan pechando empresas, nin pequenas nin grandes, nin comercios, nin negocios autónomos.

Non podemos resignarnos ao abandono do noso medio rural, pechando explotacións a tal ritmo que hoxe temos menos emprego agrario que a provincia de Murcia.

Este abandono sen control é o que fai arder o país, de punta a punta.

Resulta patético ver como o Presidente da Xunta pretende escorrer o vulto da súa responsabilidade alegando que estamos ante un problema de orde público, obra de “pirómanos enfermos e desalmados”. Algún haberá, pero iso non explica o que está pasando.

Non, señor Feijóo, o monte arde porque está abandonado, porque vostede e os seus fomentaron e fomentan o abandono das terras, pero non mudan a estrutura da propiedade, nin teñen unha política forestal e agraria á altura do país.

A verdadeira política contra o lume é o aproveitamento da terra, o cultivo agrario ou forestal, os froitos ou os pastos, os cogomelos ou o lecer.

Por moito que se agoche estes días, Feijóo non pode agochar a histórica responsabilidade deste PP especializado en administrar a desfeita.

O Monte Pindo é hoxe a metáfora de todo o país.

A catástrofe da vaga incendiaria nace do seu desgoberno e agrávase por unha austeridade irresponsable, que pagamos moi cara todos os galegos e as galegas.

Gastamos en apagar o que non gastamos en prevención, e aínda por riba quédanos o país carbonizado. 

Hai pirómanos por acción e “pirómanos por omisión”, Feijóo é pirómano por omisión.

Feijóo está deixando o país reducido a cinzas, e non só no monte.

O esmorecemento agrario e industrial, o roubo do noso aforro non son pragas bíblicas, son a consecuencia de políticas impostas desde Madrid e Bruxelas e que o PP ocupante da Xunta aplicou e aplica con total entrega e submisión.

A única fábrica que a Xunta ten a pleno rendemento é a “factoría de mentiras de Montepío”. Alí, os seus 46 asesores persoais facturan 7 Millóns de euros ao ano de mentiras e placebos. Como esa boutade da “extraordinaria campaña da loita contra os lumes”.  Pero os galegos e as galegas non poden vivir de mentiras narcotizantes e non lles pagan para iso.

Compañeiros e compañeiras,

O país está nunha situación limite, pero non podemos aceptar que nos rouben o futuro.

Centralización

Para empezar, non podemos soportar máis este agresivo proceso de recentralización do Estado, no político e no económico, que se plasma no ataque máis radical ás institucións de autogoberno desde que foran creadas.

A un Estado das autonomías cicateiro, que non recoñece os nosos dereitos como pobo, súmase agora unha ofensiva neocentralista,  empeñada en laminar o noso incipiente autogoberno.

E todo feito a maior gloria de Madrid e dos seus poderosos lobbies económicos, que veñen financiando ao PP de xeito ilegal.

Toda a lexislación dos últimos tempos, -cinicamente chamada “programa de reformas”-, supón unha regresión en termos sociais e en termos de dereitos da cidadanía. Ao mesmo tempo, impón unha arquitectura abertamente centralizadora.

Cando digo toda a lexislación, digo toda, desde as leis relativas ao sistema financeiro, a lei de unidade de mercado, o decreto de horarios comerciais, a lei de costas, a supresión dos servizos ferroviarios, a lei de reforma local, a lei de planta xudicial, a lei da cadea alimentaria, o desenvolvemento centralizador da PAC, ou a lei Wert, esa perla declaradamente confesional e españolizadora, antisocial e antigalega.

O “chencho” do Margallo chega ao extremo de dictar leis para prohibir as relacións internacionais das Comunidades Autónomas, e mesmo obriga aos seus  presidentes a pedir permiso a Madrid para saír fora.

Trituran o Estatuto e logo teñen o santo cinismo de saír en procesión en todos os concellos para erixirse nos seus defensores e anatemizar aos que reivindicamos máis autogoberno e soberanía.

Pero esta ofensiva centralizadora afecta a todo e tamén ao corazón da nosa economía.

A laminación dos escasos instrumentos de autogoberno provocan tamén unha continuada destrución das bases produtivas do país, recortan os servizos públicos e cercenan a capacidade para endereitar a situación.

Corrupción

Para completar o cadro dantesco, vemos como o magma da corrupción anega o panorama político, cubrindo de lama as principais institucións do Estado e do noso país.

Todo o que empezou a ventilarse cos casos Gürtel e Bárcenas revela moito máis que unha suma de corruptelas ou unha crise institucional e política. Revela unha auténtica crise de lexitimidade deste réxime.

O financiamento ilegal do Partido Popular, tamén en Galiza, destapa como a élite económica e financeira de Madrid converteu este partido no  instrumento para impor as súas políticas liberais, e para vampirizar o orzamento público e, xa de paso,  impoñer  a recentralización política e económica no seu propio beneficio.

Todo para encher o enorme burato negro madrileño.

Resposta BNG

Compañeiros e compañeiras

Galiza está no límite, pero non está rendida.

Non nos resignamos.

Temos ben aprendidas aquelas verbas de Manuel María cando escribía:

“O que nos diga que temos

que ter paciencia e calar,

¡Ou é que xa manda en nós

ou é que pensa en mandar!”

Compañeiras e compañeiros,

Hai desleixo culpábel dun PP sen alma galega, pero tamén hai vontade de derrotalo.

Hai rebeldía!

Hai desfeita executada milimetricamente coa complicidade cipaia de Núñez Feijóo, pero tamén hai alternativa.

Hai BNG!

A xenerosa militancia do BNG foi motor incansábel da organización da rebeldía, desde a rúa, desde o Parlamento e desde os Concellos. Si, VÓS, a militancia do BNG, déstes corpo e azos a todos eses movimentos de resposta organizada:

Ø     contra os recortes da sanidade e contra a súa privatización,

Ø     contra os recortes do ensino e a súa rancia españolización,

Ø     contra os recortes na investigación e o estrangulamento das universidades,

Ø     contra o roubo das preferentes e subordinadas,

Ø     contra as sancións inxustas aos pensionistas retornados da emigración

Ø     contra a reforma laboral da xungla inhumana,

Ø     contra esa minaría colonial que abre o país en canal para deixar bombas de cianuro e contaminación,

Ø     contra o desmantelamento definitivo do naval....

Ø     contra os recortes nos dereitos das mulleres,

Ø     contra o acoso do noso idioma, no ensino, nos medios, nos libros,  e agora até nos letreiros das estradas e das autovías.

E nesas seguiremos, porque temos organización e somos indomábeis. Non nos paran con multas nin con represión.

Ninguén nos vai desviar ou entreter na nosa loita democrática por un país con futuro.

Nin as intrigas e intoxicacións do PP, nin os incautos e insensatos que lle queiran facerlle o xogo.

Compañeiras e compañeiros,

A indignación é necesaria, pero a nosa aposta ten que ir un paso máis aló.

Nós erguemos un proxecto con ideas e propostas, para converter o cabreo en esperanza, que é a materia prima do futuro.

Nós temos unha folla de ruta para construír unha Galiza nova, unha Galiza de seu, unha Galiza con futuro.

Un futuro de economía produtiva, traballo, dignidade e benestar nesta Terra.

Soberanía

Non podemos vivir coas mans atadas. Xa sabemos moi ben como nos atan no naval, na pesca ou no agro, pero permitide que me deteña en tres asuntos da máxima actualidade.

Non podemos aceptar que os grandes oligopolios eléctrico, enerxético,  telefónico  dicten, a través dun goberno central corrupto, políticas contra os usuarios. Temos que reclamar competencias e instrumentos para regular estes sectores en interese da nosa cidadanía e do noso país. Sería un cambio radical, pero é un cambio posible.

Non podemos aceptar que Madrid estableza unha tarifa eléctrica bonificada para grandes empresas, que deixa fóra e pon contra as cordas, pequenas e medianas empresas do noso país, como está a pasar con MEGASA. Unha tarifa eléctrica galega, sería un cambio radical, pero é un cambio posible.

Non podemos aceptar que Madrid impoña o parón ás enerxías renovábeis, e de paso leve por diante empresas punteiras como Gamesa, Alsthon, ou T-Solar. Decidir por nós a estratexía das enerxías renovables, sería un cambio radical, pero é un cambio posible, como xa demostramos no Goberno.

Compañeiras e compañeiros,

Mañán mesmo abren formalmente o proceso de venda anticipada e acelerada de NGB.

Non podemos quedar impasíbeis diante do desmantelamento do noso sistema financeiro decidido en Madrid. Non podemos aceptar o espolio dunha NGB, rescatada cos nosos impostos e cos nosos aforros. Nada menos que 9.000 millóns de recursos públicos, -o equivalente ao orzamento anual de Galiza-, aos que hai que sumar os 564 millóns roubados polas preferentes.

O FROB e o Goberno Central, co silencio de Feijóo para non incomodar a Botín e compañía, ultiman o saqueo definitivo. A complicidade de Feijóo é unha traizón ao país de consecuencias catastróficas.

Galiza non pode renunciar a ter un sistema financeiro propio, a menos que renuncie a ter futuro. Nós, dun xeito ou doutro, imos batallar até garantirlle a este país esa ferramenta vital. E a mellor de todas é unha banca pública galega, para tratar aos aforradores como persoas, e garantir o uso dese aforro para dar crédito e investir no país. Ter unha banca pública galega sería un cambio radical, pero é un cambio posible.

Amigos e amigas,

Tampouco queremos ser consumidores cegos das grandes corporacións que nos inundan con produtos foráneos. Queremos producir algo, e consumir tamén do noso. Consumir produtos galegos, etiquetados en galego. Porque os temos e cada vez máis.

Queremos impulsar un consumo de proximidade e sostíbel, queremos a soberanía alimentar. Non imos calar ante unha Política Agraria Común que arrasa o noso rural, e que Madrid utiliza para converternos en importadores e en clientes das grandes cadeas. Ter capacidade real para regular o noso comercio e a nosa distibución, é un cambio radical, pero é un cambio posible.

Necesitamos instrumentos para decidir aquí, para regular desde aquí en interese de Galiza e dos galegos e galegas. Necesitamos liberdade para producir, necesitamos instrumentos para tomar decisións para crear emprego na Terra.

Queremos facer uso das nosas competencias e, coa soberanía como faro, queremos todo o que ten un país normal.

Porque, en palabras de Celso Emilio:

“Nunca virá de fora

remedio ou esperanza”.

Queremos as mellores armas para defender a nosa economía produtiva, para defender a clase traballadora, para defender a nosa xente. E esas armas son as armas dun Estado.

Queremos un parlamento soberano, que cando decide anular as quitas das preferentes, os seus acordos vaian a misa.

Queremos un parlamento soberano que cando decide que en Fene se poden construír barcos ninguén poida vetalo.

Queremos que cando nós decidamos sacar Ence da ría de Pontevedra, non veña unha lei de costas do Estado a impedilo.

Que se nós decidimos que as deputacións deben desaparecer, por disfuncionais e antidemocráticas, desaparecen e xa está.

Que somos nós quen decidimos como prestan os servizos de proximidade os concellos do país.

Que non vai vir Wert  reespañolizar o ensino, pero tampouco vai ter cabida quen desde aquí pretenda tratar o galego como idioma estranxeiro.

Nós sabemos que esta nación,  como dicía Uxío Novoneira,  aínda está a tempo “de ser outra cousa”.

Compañeiros e compañeiras, 

Que ninguén se equivoque: a soberanía non é un asunto exclusivamente identitario, nin tan sequera é algo que interese só aos nacionalistas. A soberanía é cousa de todas as xentes que habitan este país. Porque a soberanía é condición para un futuro digno para todos e todas, nacionalistas e non nacionalistas. É a precondición para poder aplicar políticas de esquerda.

Desde logo, non hai esquerda posíbel sen soberanía, máis aínda, non hai democracia real sen soberanía.

Precisamos o marco de competencias soberanas para romper cos mercados globais, e orientar as políticas económicas, sociais e culturais na procura da xustiza social, do recoñecemento e da autoestima de todos os seres humanos que, coa a nosa diversidade, habitamos este vello e torturado solar galaico.

Amigos e amigas nacionalistas, temos que explicarlle isto aos que non son nacionalistas, aos que naceron aquí e aos que naceron fora, aos que falan galego e aos que falan calquera outra lingua.

Compañeiros e compañeiras: A unidade é importante para todos os compartimos o norte soberanista.

O nacionalismo ten que alargar a súa base, precisamos un vasto exército con medio millón de papeletas nas súas mans para estarmos en condicións de dar o grande salto adiante.

Pero, amigas e amigos, para que poidamos avanzar no plano político e institucional é preciso “petar na ialma do pobo”, como nos pedía Castelao, tocando todas as teclas: as do corazón, as do espirito e as da prosaica vida.

Por iso apoiamos con decisión a plataforma Galiza pola Soberanía. Desexamos que voe libre e que vaia dando pasos para converterse nun auténtico movemento cívico multicor, que alente a conciencia nacional deste país, desde abaixo, desde a base.

Desde aquí proclamamos ben claro: nós non temos inimigos no nacionalismo, nin temos tampouco inimigos na esquerda.

Os nosos inimigos son os poderes económicos que estrangulan o noso país, os oligopolios capitalinos e os políticos mercenarios que os serven.

O noso pior inimigo é a falta de confianza en nós propios, o pesimismo antropolóxico, aceitar o tópico que de nós tratan de construír para apoucarnos.

O que non podemos compartir é a volta atrás e renunciar ao camiño percorrido polo nacionalismo ao longo de décadas. Non podemos seguir o camiño dos que agarrados á quimera da “creba democrática estatal” abeiran a loita pola soberanía. Non podemos debilitar a autoorganización e contribuír a reforzar a presenza das forzas estatais.

Non hai que ter medo á maioría de idade, non hai que ter medo a tomar as nosas propias decisións. O perigo está cando outros toman as decisións por nós, o que quere dicir que normalmente son contra nós.

Os países que se erguen gañan. Aí está o exemplo dos nosos amigos latinoamericanos, aí está a recente epopeia soberanista de Ecuador, Bolivia, Venezuela, Uruguai e os demais. Aí están os exemplos da dúcia de pobos europeos que nos últimos vinte anos conquistaron a liberdade, aí están os que seguen o seu ronsel hoxendía: Escocia, Flandes, Euskadi, Catalunya.

Amigas e amigos, mañá 16 de setembro cumpriranse 80 anos do recoñecemento internacional de Galiza como nación, naquela Asemblea da Sociedade de Nacións celebrada en Berna no ano 1933. Aquel logro colectivo, xestionado por Plácido Castro e outros galeguistas, é hoxe forza e inspiración para reivindicar o noso papel como nación no mundo.

O futuro está nas nosas mans.

O futuro non se mendiga, tómase.

Non nos queda outra, ou soberanía ou declive.

Nós apostamos pola soberanía, paso a paso.

Con decisión, Galiza ten futuro.

Compañeiros, compañeiras,

Deixade que remate en ton poético e acendamos os nosos corazóns cos versos épicos que Alfredo Brañas colocara, hai máis dun século, no seu Deus Fratesque Gallaecia:

“Cantai galegos o himno xigante,

dos pobos ceibes dos pobos grandes,

cantai galegos a idea santa

da independencia da nosa Patria” 

Viva Galiza Ceibe e Popular!

Adiante  co BNG!

Compostela, 15 de setembro de 2013.

Xavier Vence

Portavoz Nacional do BNG

Soberanía, Diada, NGB, Pescanova: Entrevista en Via V

DISCURSO NO DIA DA GALIZA MÁRTIR 2013

DISCURSO NO DIA DA GALIZA MÁRTIR,

EN PONTEVEDRA 17 DE AGOSTO DE 2013

"Ti eres lume vivo, acesa chama,

roita irreversíbel de futuro;

potente trebón que berra e crama,

home do pobo, asoballado e puro!"

 (Manuel María)

Familia Bóveda e familias dos demais mártires do 36

Alcalde da Boa Vila, Alcalde de Poio

Compañeiras e compañeiros,

No dia de hoxe, como vimos facendo dende 1942 alá onde podemos, xuntámonos aquí os homes e mulleres demócratas e patriotas, os que temos Memoria, para render merecida homenaxe aos nosos mártires do 36. Ao compañeiro Alexandre que caeu na Caeira atravesado polas balas asasinas dos fascistas tal dia como hoxe. Pero con el rendemos homenaxe e memoria aos perto de 5.000 de galegos e galegas, demócratas, republicanos, nacionalistas que caeron asasinados naqueles meses e anos vítimas da barbarie fascista e españolista.

Todos eles e elas foron heróis que deron a súa vida nesa loita eterna contra a opresión, pola liberdade e pola xustiza.

Rendemos homenaxe tamén aos que pegaron cos seus osos no exilio, dos que algúns como Castelao foron os artífices da reivindicación da súa memoria, a empezar por esa impresionante triloxía constituída polas estampas da Galiza Mártir, Atila en Galiza e Milicianos.

Pero rendemos homenaxe tamén aos milleiros de homes e mulleres que caeron presos, padeceron torturas e persecución de por vida, pero sobreviviron aquí e adicaron a súa vida a loita pola liberdade, pola xustiza e pola dignidade. Do País e das persoas.

Estamos aquí porque temos Memoria, porque temos motivos para ter memoria, porque temos xentes como Alexandre que foron e son exemplo inspirador, fermento vivificante para construír un futuro diferente, con Galiza e o pobo galego como eixo e norte das nosas vidas.

Temos que estar aquí tamén porque o espírito daqueles fascistas segue estando aí. A dereita cavernícola e centralista segue estando aí. Cando escoitamos ao animal do Alcalde do PP de Baralla -habería que dicir cabalo de bastos ou sota da bastos da baralla- ben sabemos que non é un verso solto, mellor dito, non é un carneiro solto. É o ego profundo da dereita española, tan ben representada no noso país. Non é que a dereita fascista volva agora, co cabalo de bastos de Baralla á fronte. Non, a esa dereita pásalle como ao dinosaurio de Augusto Monterroso, sempre estivo aí, agochada. Cando non lle queda máis remedio disimula pero levan a besta dentro.

Aí temos tamén o Alcalde de Cedeira que despois de erguer monolitos a Franco, agora cede gratuitamente o albergue municipal aos falanxistas da OJE. Pero aí están as cesións de Feijóo de residencias de terceira idade ou escolas infantís a sectas católicas integristas e reaccionarias; ou reforzando con recursos públicos os seus colexios privados, doutrinarios e que mesmo segregan por sexo incumprindo sentenzas xudiciais. Ou volvendo meter o adoutrinamento sectario e españolizador no currículo educativo, como pretende a ultra-reaccionaria lei Wert.

Aí están 21 as licencias de FM que a Xunta de Feijóo ven de outorgar o pasado 14 de Agosto á COPE, Intereconomía e Libertad Digital e outro medio cento a empresas amigas do PP.

Xogan á democracia porque é o que toca pero xa sabemos que os seus principios rematan cando se pon en perigo o seu poder. Non hai reparos en pasar por riba de quen estorbe e pisar aos inimigos. O caso é o poder, o caso é manter os privilexios, o caso é que haxa negocio para os seus, o caso é manter a raia os que non se someten ao seu molde. Por iso non podemos baixar a garda, amigos e amigas, hai que estar sempre alerta fronte á dereita antidemocrática e españolista. Por iso temos que saber que o que pasou con Bóveda, o que pasou no 36, foi tan só a versión extrema dunha dereita que está permanentemente parapetada detrás do poder e disposta a sacar as gadoupas sempre que faga falta.

Hoxe a forma é outra. A corrupción estrutural e sistemática é a nova forma de exercer a dominación. Un golpe de estado permanente que secuestra a democracia. Máis alá das corruptelas e sobresoldos dos mercenarios servís, o pior desa corrupción é o proxecto que hai detrás. O realmente grave é que con esa ferramenta a plutocracia centralista garante o control do orzamento público e do BOE. Da cobertura mediática xa se encargan eles directamente.

Da igual o que o PP ou PSOE prometan aos seus electores nas mascaradas das campañas electorais. Xa sabemos que ao día seguinte gobernan e lexislan para o lobby que manexa os fíos. Menten, menten con tal cinismo e obscenidade que un xa non sabe se é pior a corrupción agochada ou a mentira evidente. Esa mentira sostida con obscenidade é unha humillación para toda a cidadanía. Pero está feita desde a convicción de que, como dicía Michel Foucault, non existe verdade á marxe do poder. Creen que poden impoñer a súa mentira como verdade. Pero, amigos e amigas, non llelo imos permitir!!.

Ese lobby que está detrás de Bárcenas-Aznar-Rajoy-Feijóo encarna un perigoso capitalismo de rapina pero tamén ten unha xeografía. É o lobby madrileño, o palco do Bernabéu, que para mellor controlar todo acabou impoñendo ese radical proceso de recentralización política, que é tamén centralización financeira e económica. Son unha ameaza para o futuro do noso país. Están a piques de acabar co noso sistema financeiro e de estrangular a nosa economía produtiva.

Amigos e amigas de Pontevedra, corrupción e centralismo é o que está detrás do interminábel “culebrón” de ENCE. O PP disimulou sempre que puido pero nunca deixou de someterse aos intereses da pasteira. Tan só se agocha oportunistamente para conquistar o poder, logo o que fai é tirar a careta e lexisla desde Madrid para impoñer os intereses da pasteira. O que non poden defender diante da cara da xente impóñeno desde a distancia, parapetados detrás do BOE centralista. Pero non o imos consentir, nin desde Madrid nin desde a Xunta, entre todos e todas imos conquistar o ar para os cidadáns, para a saúde e a Ría para o marisqueo e o lecer.

Compañeiras e compañeiros,

Estamos aquí porque somos un pobo con historia, un nacionalismo con fachos como Bóveda e Castelao que nos seguen iluminando.

Sabemos que cos vímbios da Memoria podemos erguer a Patria que queremos. 

Non podemos esquecer nunca as verbas de Castelao en 1947 cando cruzaba o Atlántico no Paquebote Campana cara o seu exilio definitivo:

"Nos moitos cimeterios de Galiza, dormen os derradeiros mártires da Libertade, en número incontable. A miña imaxinación veu unha fogueira en cada cimeterio, como outros tantos clamores de xustiza. Pero no de Pontevedra veu unha labarada que chegaba até o ceo. Era o lume do esprito de Bóveda que non figura na Santa Compaña dos inmortaes,  porque non pertenece a Historia senon a Tradición en arume de lenda. Bóveda terá de ser nun mañán próisimo ou lonxano, a bandeira da nosa Redención".

Verbas semellantes lle adicou tamén no seu Alba de Gloria e, efectivamente, hoxe Bóveda volta ser “bandeira da nosa redención”. Bóveda e Castelao son os fachos que alumean o noso camiño no medio das tribulacións, como as que hoxe parecen abanear as certezas dunha parte da familia nacionalista .

Bóveda era corazón e intelixencia dun proxecto que revive a cada paso con nós, como moi ben dicía tamén Castelao nas páxinas d’A Nosa Terra en 1942:

"Os que mataron a Bóveda mataron unha Galiza chea de luz, pero nós crearemos outra nova e entón o mártir revivirá".

De feito, eu podo imaxinar a Bóveda paseando hoxe sen pestanexar con Amalia polos soportais da Ferrería e as rúas peonís da Boa Vila, recuperada e primorosamente coidada para os viciños e viciñas polos compañeiros Lores, Mosquera, Anxos, Carme, Raimundo, Bará,  Guillerme e todos os demais.

Aínda podo entrever a Alexandre debatendo dos grandes problemas do país con Daniel Castelao ou con Valentín Paz Andrade e vexo que todo o que din vibra cunha sorprendente e rechamante actualidade nos xornais dos nosos días:

-a crise financeira do capitalismo liberal, naqueles anos 30 coma hoxe

-a necesidade de Caixas e de Banca Pública, daquela o mesmo que hoxe

-a necesidade dunha facenda galega para acabar co espolio, daquela o mesmo que hoxe

-a necesidade dunha fiscalidade directa progresiva e non impostos indirectos inxustos, daquela coma hoxe

-da “separación da débeda pública, para que Galiza non tivese que pagar a contraída en beneficio doutros e moitas veces con perxuizo noso”, parece escrito hoxe mesmo!

-ou falar do centralismo carpetovetónico dos Lerroux-Gil Robles-Calvo Sotelo transmutados hoxe en Rosa Díez, Aznar, Aguirre ou Rajoy, sempre nas mesmas!, daquela coma hoxe

-ou argumentar a necesidade dun estado galego, daquela coma hoxe

-ou falar da necesidade da autoorganización política, das forzas políticas propias, da traizón continua dos autoproclamados federalistas, daquela coma hoxe

-ou da necesaria unidade dos nacionalistas, que con tesón e altura de miras cultivou arreo e que tamén hoxe compre recuperar

-ou coidando até o detalle da organización diaria do partido para garantir unha presenza nutrida en todo o país, en todas as comarcas. Daquela coma hoxe, camarada Bieito, compañeira Goretti.

Si compañeiros e compañeiras, a súa axenda de entón é a nosa axenda de hoxe. Tres cuartos de século e seguimos dando voltas aos mesmos asuntos, pero tamén segue aceso o mesmo espírito. Non é o eterno retorno, é a dialéctica da historia que nos fai confrontar de xeito recorrente os mesmos grandes problemas, aínda que sexa baixo roupaxes lixeiramente descoloridos ou repintados.

Alexandre podería resucitar e continuar a conversa case no mesmo punto onde a deixou. Desde logo podería entender perfectamente os vectores de fondo das nosas anguerias actuais, os nosos debates neste momento crítico e dramático para o país. Porque os problemas de fondo aos que tanto esforzo adicou seguen situados nas mesmas dicotomías onde el as deixou:

-finanzas especulativas ou economía produtiva

-tributos espoliadores e inxustos ou progresivos e xustos

-monarquía/república unitaria española ou estado galego e república federal ibérica

-centralismo ou goberno propio

-sucursalismo ou forzas políticas propias.

Pois ben, compañeiros e compañeiras, nós temos hoxe unha tarefa, temos unha misión: completar a titánica obra comezada por Bóveda e Castelao, construír un estado para esta nazón.

Para facelo temos que ir paso a paso:

-espallar o seu, o noso, ideario emancipador

-organizar, organizar a todas e todos os nacionalistas

-xuntar con xenerosidade a todo o mundo

-confiar nas nosas forzas, nas forzas propias, confiar no pobo galego

-ir casa por casa, precisamos medio millón de galegos e galegas que confíen en nós

A grande diferenza a respeito daqueles anos e da angueira que consumiu os días de Bóveda e Castelao é que hoxe temos aquilo polo que eles batallaron de xeito táctico: Estatuto e institucións de autogoberno.

Loitar por conseguir aquel obxectivo táctico -como el insistía en chamar, táctico-  xustificou todos os seus movementos e alianzas naquel lustro republicano. Coa ORGA de Casares Quiroga, con Portela Valladares e desde logo a alianza electoral coa Frente Popular no 36. Había que conseguir o Estatuto e o Parlamento galego como fose.

Hoxe temos esas institucións. Son coma cascas baleiras, é certo, cada vez máis ensumidas e sen vida, pero están aí.

Están sendo inutilizadas e destruídas polos seus ocupantes, mercenarios servidores do radicalismo centralista madrileño.

Pero están aí. Hai que conquistalas, conquistalas para convertelas no xermolo do noso estado. Ese é o noso obxectivo táctico hoxendía. Como fan os escoces co Holyrood ou os cataláns co seu Parlament. Para iso precisamos gañar a confianza da maioría dos galegos e galegas. E para avanzar nesa dirección precisamos xuntar as forzas de todos os nacionalistas que queiran de verdade construír o novo estado, para situármonos no mundo e en Europa.

Para esa tarefa precisamos as nosas forzas. Todas. Pero non precisamos reforzar as forzas españolas. Non podemos voltar oitenta e dous anos atrás. Non podemos traizoar a Bóveda, a Castelao e todos os que deron o paso definitivo cara a autoorganización.

O que hai que conseguir non se vai conseguir en Madrid, hai que conquistalo aquí. Non é cuestión de amainar o españolismo da esquerda española e convencela das bondades do federalismo, porque nin os españois van aceptar ser federais, máis que como vía de consolidación e reforzamento do estado central -que niso consiste o federalismo de UPyD, PSOE e IU- nin iso nos resolve o noso problema. O que precisamos é gañar no noso territorio. Para iso hai que gañar a xente, precisamos medio millón que entendan a soberanía.

Por iso hai que sumar forzas e gañar as conciencias. Por iso estamos comprometidos co movemento estratéxico multicor Galiza pola Soberanía. Vencer o pertinaz discurso hexemonista do centralismo é algo que non se consegue sen esforzo activo e perseverante. Non abonda con proclamar o respecto á libre determinación, hai que sachar a intelixencia colectiva todos os dias. Hai que converter a soberanía no sentido común da solución aos problemas económicos e sociais.

A soberanía como condición para construír unha sociedade mellor, para poder poñer en marcha políticas progresistas e de clase.

Algúns agora buscan no republicanismo e a ruptura da monarquía o novo santo grial do radicalismo inocuo. Benvidos sexan ao republicanismo os que un día fixeron da Constitución monárquica do 78 o seu catecismo.

Repito, benvidos! Pero que ninguén se confunda, que ninguén pretenda reducir a crise institucional e territorial do estado español a unha cuestión de monarquía ou república.

Nós non imos errar o tiro, alá eles co seu Borbón, o noso obxectivo é romper o centralismo, sexa monárquico ou republicano.

Tampouco os escoceses, flamengos, cataláns ou vascos confunden o albo principal.

Compañeiros e compañeiras nacionalistas, que o discurso evanescente da ruptura do réxime non vaia en realidade actuar de mantra para a ruptura do nacionalismo.

Que ninguén se equivoque, debaixo desta gran crise están redefiníndose as regras dun capitalismo voraz e as regras dunha orde territorial que está no antípodas dos intereses do noso país. Como en todas as grandes crises do século XX, Madrid tivo poder e habelencia para ir impoñendo os seus intereses e así pasou de ser a alcoba dos borbóns a ser o sumidoiro de todas as enerxías peninsulares, como dicía Paz Andrade, metrópole das finanzas e dos servizos da península, hipertrofiada polo rendismo parasitario das privatizacións.

A soberanía non é un asunto só identitario –que tamén- senón que a soberanía é o único escenario no que se poderán adoptar políticas progresistas de clase.

Soberanía para romper cos mercados e rescatar a democracia secuestrada polos poderes económicos e os lobbys, recuperar o poder do pobo sobre a economía, para garantir un futuro con emprego e mellores condicións de vida para todos e todas. En definitiva, soberanía para defender as conquistas sociais.

Precisamos soberanía para acabar con ese capitalismo furtivo, de silveira, que estraga recursos, deixa destrucción e contaminación, que zuga as contas das familias e o orzamento público por todas as vías: xuros, concesións e contratos, pero que ademais, aínda por riba, non paga impostos. Ese capitalismo de vacacións fiscais permanentes, nos paraísos da evasión e a fraude consentida. Ese é o capitalismo financeiro, parasitario, rendista que arrasa coa nosa economía produtiva, o noso emprego e o noso benestar.

Amigos e amigas, este é un ano singular,

A catástrofe tráxica da chapuza tecnolóxica española roubounos 79 seres únicos e tinguiu de inmensa dor o noso Día da Patria. A chapuza colonial e corrupta estragou o Día da Patria, pero non minguou a nosa vontade patriótica, cargouna de 79 razóns máis para loitar por unha sociedade que prime o servizo público, a seguridade e o benestar fronte ao beneficio das empresas zugadoras do orzamento público.

Pero este ano tamén vai ser singular porque imos provocar un punto de inflexión na batalla contra o neoliberalismo da selva, contra a corrupción como sistema de goberno dos lobbys e contra a mentira como forma de dominar a sociedade.

Estamos nunha situación límite e cómpre dicir basta, xa abonda.

Cómpre erguer o país.

Para comezar a andaina convocamos a todos os galegos e galegas a unha grande mobilización en Compostela o 15 de setembro.

Vai ser unha inmensa mobilización do pobo galego polo futuro, polo emprego, contra o espolio financeiro de NGB e do país, contra a corrupción, pola democracia e a soberanía.

Queremos eleccións anticipadas, en Galiza e no Estado Español, para rescatar a democracia secuestrada polos corruptos centralistas, para darlle a oportunidade á cidadanía de limpar as institucións, recuperar poder de decisión e enxergar políticas para saír da crise.

Vémonos o 15 de setembro en Compostela

Con Bóveda e Castelao sempre na Memoria,  

Viva Galiza Ceibe e Popular.

Pontevedra, 17 de agosto de 2013, Día da Galiza Mártir

Xavier Vence

Portavoz Nacional do BNG

Podes visualizalo en GZVideos
http://youtu.be/Se_1ZXauvrg

Homenaxe a Rosalía e Castelao (24.07.2013)

Homenaxe a Rosalía e Castelao

Mozas e mozos nacionalistas,

Como cada ano celebramos este acto de recoñecemento á memoria da nosa precursora, a memoria do no facho fundacional.

É un acto de irmanamento das xeneracións que levaron e levan “na frente unha estrela e no bico un cantar”.

Se hoxe somos o que somos, se este país existe como nazón, se hoxe o nacionalismo é unha realidade vizosa, se hoxe as novas xeneracións cantan orgullosas na nosa lingua, se as novas xeneracións erguen con  confianza a bandeira da soberanía...

é porque hobo un Antolín Faraldo que que clamou pola nosa liberdade plena, uns batallóns literarios que se ergueron cos mártires de Carral, unha Rosalía que puxo corazón e intelixencia ao noso sufrimento, as nosas ilusións e a nosas ansias de liberdade.

E púxoo rescatando do ostracismo máis completo o noso idioma. Ela, unha muller excepcional, valente e libre, devolveulle a dignidade ao noso idioma e ao noso país.

Sen dúbida, podemos afirmar que Rosalía é a fundadora da nosa nazón, da patria insobornábel e rebelde que hoxe seguimos alimentando.

De Rosalía arranca a estirpe dos que hoxe seguimos na longa batalla pola dignidade nacional.

Os da Xeneración Nós multiplicarían e arraizarian esa estirpe, sentando as bases do movemento político que tería en Castelao como figura máis preclara e senlleira.

Rosalía e Castelao son os nosos pais, os pais desta estirpe rebelde que hoxe xa é multitude en todo o país e dos que os que aqui estamos somos unha pequena representación.

Mozas e mozos,

mantede sempre acesa esta memoria, mantede sempre vivas estas raices das que iran agromando cada vez máis e máis pólas verdescentes e máis flores azuis e brancas.

Somos o que somos porque temos un pasado. Nada cae do ceo e nada se improvisa. Rosalía e Castelao son pais fundadores, desde eles xa non hai volta atrás. Galiza só pode camiñar cara adiante, cara a súa liberdade, cara a súa soberanía.

Multiplicade a súa estirpe, multiplicadea pola cabeza e polo corazón pero multiplicadea tamén demograficamente.

E, sobre todo, loitade sempre polo futuro na Terra.

Non aceitedes nunca que nos neguen o dereito sagrado a vivir e traballar na Terra.

Viaxade e aprendede polo mundo pero vide facer vida e traballo ao país. Que non vos insulten, coma fai a infausta Ministra de Traballo, coa boutade da “mobilidade exterior”, que rompe vidas e desangra a riqueza colectiva e destrue o futuro. Andade polo mundo, estudade e voltade, estamos seguros que cada un/unha que vai e volve convértese nun/nunha militante da estirpe de Rosalía e Castelao.

Nada favorece máis a autoestima e a conciencia nacional que coñecer as virtudes da irreductíbel diversidade nacional e cultural do mundo. O provincianismo cúrase viaxando, o nacionalismo refórzase. Nós queremos contribuír a esa avenza, a esa riqueza diversa que é a esencia da civilización humana. Diversidade que a barbarie da globalización neoliberal se empeña destruír e deturpar.

Mozas e mozos,

Lede a Rosalía, lede a Castelao, honrade a súa memoria, difundide a súa obra e o seu pensamento. Eles son semente fertil. Sementádea.

Viva Galiza Ceibe.

No Panteón de Galegos Ilustres, 24 de xullo de 2013.

Xavier Vence

Dia da Patria con futuro

Este día da Patria é quizais dos máis excepcionais e dramáticos dos últimos 30 anos. Despois daquela fanada transición e despois do ano do infausto 23-F posiblemente non vivira a nosa nazón unha situación tan grave. Está o país sumido nunha dupla crise ou máis ben nun duplo espolio. Por un lado, unha crise e unhas políticas económicas de radicalización neoliberal que están a destruír a nosa economía produtiva, o emprego e as conquistas sociais que custara décadas conquistar e construír. Como resultado, o paro, a marxinación, a pobreza, a miseria e, sobre todo, a falta de futuro convertéronse na paisaxe dominante no noso país neste 2013. Por outro lado e estreitamente vencellado a iso estamos a vivir un vasto e sistemático proceso de recentralización do estado, no político e no económico, que supón o ataque máis amplo e radical ás institucións de autogoberno desde que foran creadas. Toda a lexislación dos últimos tempos, pomposa e cinicamente chamada “programa de reformas”, está a consagrar unha regresión en termos sociais e de dereitos da cidadanía ao tempo que incorpora unha arquitectura abertamente centralizadora. Primeiro foron as leis relativas ao sistema financeiro, a lei de unidade de mercado, o decreto de horarios comerciais, a lei de costas, a liberalización dos servizos ferroviarios ou as que están neste momento en fase avanzada como a lei de reforma local, a lei de planta xudicial, a lei de cadea alimentaria, o desenvolvemento centralizador da PAC e o FEADER, a lei Wert declaradamente confesional e españolizadora, etc, etc. Esta dupla dimensión dos plans postos en marcha polo Goberno central aproveitando o contexto de crise está a poñer ao país contra as cordas. A situación social está a tomar un cariz realmente dramático e insoportábel. A vida de moitas familias está situada en parámetros de extrema necesidade. Os desafiuzamentos, os embargos, os bancos de alimentos, a infraalimentación son fenómenos que atinxen cada vez máis galegos e galegas. Chegando a afectar a estratos sociais insospeitados. Pero cando vemos a fervenza continua de explotacións abandonadas por perdas, comercios pechados, profesionais sen clientes, pequenas e medianas empresas que pechan a cotío e mesmo grandes empresas que tamén pechan ou aplican ERE masivos e despiden traballadores a centos, entón dámonos conta de que non é só unha grande crise social presente senón que estamos nun proceso de destrución das bases do futuro do país. O colapso naval, téxtil, materiais, pesqueiro súmase ao dos sectores da construción. As nefastas decisións de imposición de límites a certas actividades claves no noso país (Naval, pesca, agricultura, etc) súmase ao desmantelamento do noso sistema financeiro, o que nos priva dunha panca esencial para o desenvolvemento produtivo futuro. A lexislación comercial e a desregulación lévanse por diante gran parte do tecido terciario. En definitiva, as políticas impostas desde Bruxelas e Madrid, coa submisión entregada da Xunta de Galicia, están a destruír as bases do futuro do país. O desposuimento dos xa escasos e cativos instrumentos de autogoberno están a provocar unha continuada erosión das bases produtivas do país e tamén a cercenar calquera capacidade de iniciativa pública encamiñada a endereitar a situación. Para completar o cadro dunha realidade tintada en gris oscuro vemos como o magma da corrupción anega o panorama político, cubrindo de lama as principais institucións do estado e do noso país. Todo o que empezou a ventilarse cos casos Gurtel, Barcenas, Noos etc revela máis que unha profunda crise institucional e política. É unha auténtica crise de lexitimidade dun réxime. O financiamento ilegal e irregular do Partido Popular a nivel central e galego revela como este partido se converteu no instrumento da oligarquía económico-financeira-construtora da capital do estado para facerse coa dirección das grandes políticas do estado, para vampirizar o orzamento público de todos os niveis de goberno e para impoñer un proceso de radical recentralización do política e económica no seu propio beneficio. A necesaria loita contra a maré de fondo da corrupción sistémica é máis unha razón para erguer a bandeira da soberanía, da democracia e da ruptura definitiva co centralismo abafante. A corrupción estrutural do financiamento dos grandes partidos do réxime galvaniza o compromiso de fondo dos dous grandes partidos cos intereses dos grandes lobbys financeiro-económico capitalinos e o pacto implícito que da cobertura ao proceso de recentralización do estado. Por iso este 25 de xullo sabemos que a batalla pola soberanía vai inexcusabelmente unida á defensa da democracia, a defensa dos nosos intereses económicos estratéxicos e parar a embestida regresiva do programa ultraliberal e ultraconservador. Precisamente por iso o BNG decidiu convocar este ano a tod@s @s galeg@s a tradicional celebración do día da patria coa mensaxe máis clara e máis sintética, Galiza pola soberanía.
 Publicado en Sermos Galiza-A Fondo (especial Dia da Patria)

Entrevista Correo TV 18.07.2013: Patria-Crise-Naval-NGB-Corrupción-ElecciónsEuropeas

Acabar coa corrupta plutocracia centralista

A peor corrupción é gobernar ao servizo dos corruptores, en contra do pobo e mesmo dos electores que os uparon ao goberno. Os papeis coñecidos de Bárcenas e dos demais xerentes do PP –central e galego- van poñendo ao descuberto a mesta trama do financiamento ilegal do Partido ao longo de máis de dúas décadas. Pouco a pouco imos descubrindo a cadea completa que revela non só o inmoral presebe dos “austeros” dirixentes do PP cobrando en negro sobre-soldos senón e sobre todo algunhas das vías ilegais polas que chegaban ao PP fondos procedentes de “donantes” escasamente altruístas. A xustiza e a Axencia Tributaria terán que dilucidar a composición da trama completa e depurar os delitos.

Agora ben, desde o BNG consideramos que independentemente dos delitos fiscais e penais que poida establecer a xustiza, cos seus ritmos lentos, con todas as garantías -e agardemos que con independencia- o certo é que o coñecido e recoñecido até agora debe conducir xa á urxente depuración de responsabilidades políticas. A escala e alcance das evidencias, tanto no financiamento do PP central como do galego, non admiten dilacións. A podremia pon en causa a lexitimidade de ambos gobernos, vicia de raíz os procesos electorais nos que eles participaron e, sobre todo, deslexitima a acción deses gobernos que día a día van adoptando decisións das que resultan beneficiarias as grandes empresas que participan tan “xenerosamente” no seu financiamento. O presidente Rajoy, ao tempo que se nega a comparecer diante da Cámara que o elixiu, escenificou hai poucos días na Moncloa a súa alianza obscena cos 17 plutócratas do país, case todos madrileños, entre os que están o seus principais financiadores e os verdadeiros amos que impoñen as políticas devastadoras do país e a recentralización radical do estado.

Na medida en que do que estamos a falar non é só da corrupción de Rajoy, Feijóo e outros dirixentes senón do financiamento ilegal do Partido Popular, non de xeito puntual senón estrutural e continuado, non sería lexítimo nin aceptábel un recambio desde dentro do propio partido. Menos aínda un autogolpe desde a caverna da dereita ultracentralista madrileña. É preciso convocar eleccións anticipadas en Galiza e no Estado para que a cidadanía teña a oportunidade de depurar a fondo a vida política e institucional, limpar a podremia convertida en sistema e recuperar o poder democrático.

Publicado en La Voz de Galicia 21.07.2013

http://www.lavozdegalicia.es/noticia/opinion/2013/07/21/corrupta-plutocracia/0003_201307G21P3994.htm

As soberanas leccións do Ecuador ao mundo

O Ecuador é un país de tamaño relativamente pequeno, con 15 millóns de habitantes, pero desde 2006 está dando ao mundo un bo número de auténticas leccións quer polo seu exitoso modelo económico, quer polas apostas políticas radicalmente democráticas, tanto no plano interno como no internacional.

No económico pasou de ser un país en permanente declive, envolto no turbillón neoliberal que levara por diante a agricultura e a industria ecuatorianas, a ser un país que experimenta un crecemento acelerado en todos os seus sectores produtivos. Unha economía que crece a un ritmo do 5% anual de media neste periodo; crea emprego até situar a taxa de paro no 4,2% (chegara a ser do 15%); aumentaron os salarios (p.e., un profesor universitario pasou de cobrar 800 dólares en mensuais en 2008 a 3000 dólares na actualidade); baixou a taxa de pobreza do 17% ao 11%. Como resultado diso o país escalou dez postos na clasificación mundial do Indice de Desenvolvemento Humano (IDH); aumentou enormemente o número de estudantes universitarios, grazas a que a nova Constitución estableceu a gratuidade total da educación, incluida a universitaria. Amén dun programa xeneroso de bolsas (tan só condicionado á superación do curso, caso contrario deben ser devoltas).  Está en marcha o plan para establecer un sistema público unificado de Seguridade Social (antes eran corporativos ou privados) e ampliouse a ritmo acelerado a rede de hospitais públicos, que cubren con carácter universal a todo o mundo (cotice ou non, sexa nacional ou estranxeiro). Ten en marcha o proxecto máis ambicioso a nivel mundial de integración laboral e social de persoas con discapacidade. As infraestruturas viarias experimentaron unha ampliación vertixinosa (novas redes de autoestradas, novos aeroportos, proxectos en marcha de camiños de ferro e metros urbanos...).

Hoxe Ecuador está nos antípodas daquel Ecuador neoliberal que destruiu a economía do país e botara cara a emigración a millóns de ecuatorianos. Hoxe boa parte deles xa retornaron ao seu país e mesmo se converteu en país de inmigración. A tal punto é asi que puxeron en marcha un programa específico (Prometeo) para captar investigadores e profesores doutores de todo o mundo, para reforzar a súa capacidade científica, mellorar as súas universidades e mesmo poñer en marcha parques científicos ou crear ex novo “cidades do coñecemento” (p.e. o proxecto Yachay xa en marcha na provincia de Imbabura para crear unha nova cidade centrada nas biotecnoloxías mariñas).

 Todo iso non foi resultado dunha miragreira alineación dos astros senón que foi o produto dunha profunda mudanza política que se produce a partir de 2006 coa rebelión cidadá (popular e das comunidades indíxenas) e a chegada ao poder do economista Rafael Correa, encabezando o proxecto da “Revolución Cidadá”. En 2007 foi elixida unha Asemblea Constituinte que elaborou a nova Constitución de 2008 e que senta as bases dun novo modelo político e institucional. Sobre esa base asenta a nova estratexia económica (“Socialismo del Buen Vivir”) que arrancou cunha ruptura radical co FMI, cos mercados da débeda e co modelo neoliberal. O eixo central da nova política económica é unha pragmática combinación do soberanismo e unha decidida intervención pública.

O primeiro que fixo Rafael Correa foi renegociar a débeda co FMI, romper coas súas receitas e imposicións e logo gañar habelenciosamente a batalla aos especuladores dos títulos de débeda pública, saneando as contas do país. A continuación puxo en marcha un plan de rescate das concesións a empresas multinacionais para a explotación de recursos naturais (en particular, o petroleo, parte dos recursos mineiros, acuícolas, forestais, servizos públicos básicos ...). Restruturou o sector financeiro impulsando diferentes bancos públicos e as entidades de crédito popular e cooperativo. Puxo en marcha un programa fiscal ambicioso aumentando os impostos de xeito intenso e progresivo cos que ía financiar un vasto programa de investimentos en infraestruturas públicas, en educación e investigación. Investiu fortemente en sanidade, ampliando e modernizando a rede de hospitais públicos e está poñendo en marcha unha completa seguridade social pública.

No plano político puxo en marcha unha reforma radicalmente democratizadora en diferentes dimensións: eliminou privilexios das diferentes élites sociais do país (a militar, a policial, a económica, a mediática...); ampliou os mecanismos de participación popular directa; aumentou a transparencia e o achegamento da xente ao poder; recoñeceu as comunidades indíxenas como nacións, coa súa língua e culturas, integrándoas nun novo estado que se define como plurinacional; puxo en marcha un proceso para romper o monopolio mediático dos poderes oligárquicos do país, que remata na promulgación o pasado 20 de xuño da nova Lei de Comunicación, que senta as bases para garantir a pluralidade efectiva de medios e a libertade de opinión para todos e non só para os poderosos propietarios dos medios. Establecendo o modelo de tres tercios: un tercio de medios privados, un tercio de medios públicos e un tercio de medios comunitarios. Ademais introduce mecanismos para empoderar aos periodistas profesionais fronte aos propietarios dos medios e os mercenarios da información.

E, por se isto fose pouco, desprega unha valente, soberana e libre política internacional que o leva a comprometerse con aqueles que batallan pola transparencia e denuncian os abusos dos grandes e escuros poderes planetarios. Un pequeno David que se atreve a desafiar ao xigante americano expulsando a dous espias da CIA e a embaixadora americana, dando asilo político na súa embaixada en Londres a Julian Assange, reclamado por EEUU por dar a coñecer en WikiLeaks as tropelías e conspiracións da diplomacia americana e das grandes empresas dese e doutros países. Agora está a calibrar se procede dar acubillo político a Snowden, tamén perseguido polos EEUU por ter denunciado a masiva espionaxe cibernética da NSA e o MI5 británico violando a privacidade de millóns de cidadáns americanos e de todo o mundo, coa vergoñenta connivencia de Google, Facebook e outros xigantes da comunicación.

Como mostra da súa vontade soberanista acaba de renunciar unilateralmente ao tratado preferencial Atpdea que garante arancel cero para 6.300 produtos ecuatorianos, xustamente porque os EEUU estaban estes días ameazando con ese asunto para impedir que dese asilo político a Snowden. Correa acaba de anunciar o 28 de xuño que, “decidan o que decidan no caso Snowden”, non están dispostos a aceitar chantaxes e por iso deciden romper o acordo arancelario unilateralmente.  

Correa ten a gala aplicar unha política radicalmente soberanista que non fuxe do pragmatismo da integración latinoamericana; unha política de esquerda pragmática que recela da vácua retórica ultraesquerdista; unha política democrática que non ten medo a poñer firmes aos poderosos do país utilizando todos os resortes do poder institucional; unha política a prol dos pobres e a xustiza social que non renuncia a unha transacción pragmática co mundo empresarial para mudar a matriz produtiva; unha política que sitúa a loita pola pluralidade informativa no centro da batalla pola democracia e a igualdade social. Eses son os eixes da súa estratexia política e os piares da súa incuestionábel vitoria democrática nas últimas eleccións de febreiro cun 76% dos escanos na Asemblea Nacional.

Eses son os vímbios que converten a un país pequeno como Ecuador nun país soberano, dinámico e democrático no complexo mundo actual. Un país que aposta decididamente por un novo marco de relacións internacionais en pé de igualdade, empezando pola integración latinamericana para gañar autonomía fronte ao dólar e aos EEUU. Ese empoderamento soberano é a base do seu éxito económico, da súa capacidade para saír en tempo record do pozo neoliberal e tamén da inusitada extensión e profundización da súa democracia.

Ese é o tipo de experiencias nas que, mutatis mutandi, o BNG quer referenciar a súa aposta para o noso país.

 Publicado o 30.06.2013

http://www.sermosgaliza.com/opinion/xavier-vence/as-soberanas-leccions-do-ecuador-ao-mundo/20130630061350016652.html